Życie przestępcze w przedwojennej Polsce - Monika Piątkowska

Wydawnictwo: PWN
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 496

Właśnie ukończyłam lekturę …fascynującą. Kolejna z gatunku tych, które się zapamiętuje na długo. Czytam i wracam do przeczytanego. Wzdragam się i współczuję jednocześnie.

Książka o przestępczości w II Rzeczpospolitej autorstwa Moniki Piątkowskiej to lektura zajmująca i wstrząsająca jednocześnie. Poznajemy obszar skrajnej biedy, ubóstwa , które pcha ludzi do przestępstwa, do czynów poniżej ich godności. Jeżeli mam zacząć od najbardziej szokujących opisów to nie sposób nie wspomnieć o doli dzieci porzuconych. Budzące grozę opisy dotyczą zbrodni, jakich ofiarami byli najmłodsi. Autorka przytacza te ponure zdarzenia, sięgając po źródła - materiały prasowe z tamtych lat. Uderza całkowity brak szacunku do ludzkiego życia i doli najmłodszych. Czytelnik znajdzie oczywiście także wzmianki o próbie szukania wyjścia z tej sytuacji, o tworzonych izbach dziecka czy sierocińcach. Niestety była to tylko kropla w morzu potrzeb, działanie mało systemowe. Książka niesie bolesną wieść, że problem dzieci niechcianych nie został w tamtych latach rozwiązany.

Kolejna brutalna prawda tamtych lat to - określając wprost – prostytucja. Bieda, by nie powiedzieć skrajna nędza zmuszała często bardzo młode dziewczyny do imania się tej profesji, za śmieszne pieniądze, pozwalające jedynie wegetować na powierzchni życia. Oczywiście panie te dzieliły się na rozmaite kategorie, w zależności od miejsca świadczenia usług , ale o tym zainteresowany czytelnik może dowiedzieć się szerzej w polecanej książce. Na tle skojarzeń towarzyskich w półświątku dochodziło często do porachunków obyczajowych, gwałtów, zbrodni. Sąd był traktowany trochę jak teatr. Często zainteresowanie procesem było tak wielkie, że wokandę przenoszono do wynajętej na ten cel sali , ażeby pomieścić publikę żądną sensacji.

Nie brakuje w opracowaniu bardzo wnikliwej analizy świata złodziei, rabusiów i innej maści włamywaczy. To trochę lżejszy w lekturze fragment opracowania, niemniej jakże wnikliwy i ciekawy. Poznajemy kategorie przestępców, dowiadujemy się o miejscach i czynach, które echo znalazły w powojennych produkcjach filmowych np. tej o królu kasiarzy czy filmie o wspólnikach pana Kwinty. Nie jest to świat sielanki. To kolejny obraz zmagania się z losem, który skazuje człowieka na poniewierkę i pcha w kierunku zła, albowiem czas i miejsce w którym przyszło mu żyć nie daje żadnych perspektyw na cokolwiek lepszego.

Z tych względów to bardzo smutna lektura. A że jest napisana bardzo przystępnym językiem , ciekawa graficznie, wzbogacona ilustracjami, to czyta się z wielkim zainteresowaniem . To pozycja z grupy tych popularnie podanych książek historycznych, która prowokuje do dyskusji, daje nową wiedzę a starą gdzieś tam zasłyszaną, bardzo porządkuje. Nie pozostawia czytelnika obojętnym. I - co dla mnie najistotniejsze – skłania do dalszych poszukiwań literatury na tematy prawno-obyczajowe. Składam wyrazy uznania dla autorki za znakomity przegląd materiałów źródłowych. Opisy zdarzeń cytowane w opracowaniu, bardzo wzbogacają jego treść i korzystnie wpływają na odbiór przez czytelnika. Na zakończenie dodam, że książka jest bardzo porządnie wydana, na dobrym papierze, solidna. Poleca. Ocena oczywiście „6”.To jest książka przez duże „K”. Wielkie walory poznawcze.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Księgarni Merlin.

Książkę możecie nabyć TUTAJ. 

FIRMOO GLASSES - czyli recenzja okularów ze sklepu internetowego

Witam!

Z tej strony Fyszka z bloga fyszka.blogspot.com (prywatnie jestem siostrą autorki tej strony)! Od dawna jestem współautorką tego bloga, zazwyczaj pomagam przy recenzjach książek, lecz dziś przygotowałam dla Was recenzję okularów FIRMOO www.firmoo.com, które otrzymałam w ramach współpracy mojego prywatnego bloga z wyżej wymienioną firmą.



Muszę się przyznać - posiadam wadę wzroku i to niemałą! Bycie krótkowidzem jest bardzo uciążliwe, więc na co dzień noszę soczewki. Niestety - moje oczy szybko się męczą i robią się suche, dlatego też jestem skazana na noszenie okularów korekcyjnych.

Obecnie na polskim rynku możemy spotkać optyków z całkiem sporą ofertą oprawek w różnych kolorach, wzorach, a przede wszystkim cenach. Co zrobić, gdy wymarzone okulary są za dużym obciążeniem dla naszego budżetu? Z pomocą przychodzą nam sklepy internetowe!

Ale zaraz, zaraz... Okulary zamawiane w internecie? Przecież to zakup, który dotyczy naszego zdrowia, naszych oczu! Muszę was uspokoić, ponieważ bez obaw możecie swój wzrok powierzyć FIRMOO.

Sama długo wahałam się nad wyborem odpowiednich oprawek. Na szczęście FIRMOO pomaga nam w dopasowaniu idealnego modelu dla nas. Na stronie dostępny jest system "Virtual Try-On", gdzie możecie wirtualnie przymierzać okulary przez dodanie swojego zdjęcia.

Dobra, model wybrany, kolor też, czas pomyśleć o szkłach! I tu miłe zaskoczenie: na stronie ukazuje się nam kilka okienek, wszystkie po angielsku, lecz przy każdym jest pomoc - dzięki niej wiemy, co i jak oraz gdzie znajdziemy potrzebne dane na recepcie od okulisty. Dla dziewczyn nie posiadających żadnej wady wzorku (szczęściary! :D) możliwe jest wybranie szkieł "zerówek", czy też przeciwsłonecznych.

Zdecydowałam się na te okulary: HOP!, wypełniłam adres do wysyłki i uzbroiłam się w cierpliwość.
Po tygodniu (WOW!) paczka została dostarczona kurierem. Nie powiem - bałam się, że z moich okularów zostaną drobiazgi, lecz moje obawy były bezpodstawne.
W przesyłce znalazłam elegancko zapakowane okulary w twardy, porządny futerał:



Dodatkowo dołączona była także miękka wersja:



Oraz ściereczka do okularów, która sprawdza się świetnie! Najlepsza, jaką do tej pory posiadałam! Jest miękka, nie rysuje szkieł i dobrze zbiera kurz, pyłki, osad i wszelkie okularowe zanieczyszczenia :)



I najlepsza sprawa: zapasowa śrubka do okularów i mini śrubokręcik w formie breloczka! Dzięki temu możemy mieć go zawsze pod ręką, gdy nasze oprawki będą w kryzysowej sytuacji, a to narzędzie będzie sobie spokojnie wisieć np. przy kluczach. Jest to świetny gadżet, a zarazem bardzo potrzebny, u polskich optyków niespotykany w zestawach z okularami.



Czy jestem zadowolona z okularów? Jestem ZACHWYCONA! Leżą idealnie, wykonane są dokładnie, a szkła dobrze dopasowane do oprawek. Na nosie ich nie czuć, dodają lekkości i modnego look'u. Szkła są czyste, bez zarysowań, dobrane do naszej wady, widzę idealnie :) !

Polecam z ręką na sercu FIRMOO. Teraz wasza wada wzroku nie będzie was załamywać, tylko stanie się zachętą do kupna modnych, idealnych dla was oprawek w świetnej cenie, jakości, wzorach w zaufanej i sprawdzonej firmie. W razie problemów możecie zwrócić lub wymienić okulary. Obsługa FIRMOO jest bardzo miła, porozumienie się z nią przychodzi łatwo i przyjemnie, widać, że znają się na rzeczy :D

Ponadto w FIRMOO obowiązuje First Pair Free Program, czyli program polegający na tym, że pierwsze okulary tam kupione dostaniecie całkowicie za darmo! Bez żadnego ryzyka i opłat możecie wybrać swoje wymarzone oprawki i dobrać do nich szkła! Jedyną opłatą jest cena za wysyłkę, czyli około 60 zł do Polski. Czy kiedykolwiek wcześniej spotkaliście się z możliwością kupna okularów korekcyjnych za 60 zł? FIRMOO jest pierwsze, dlatego nie zwlekajcie i już dziś zadbajcie o swoje oczy w sprawdzonym miejscu.

Pozdrawiam!

p.s. Gdy moja siostra (autorka tego bloga) zobaczyła te okulary na moim nosie, niemal wybuchła z zazdrości i z zachwytów na nimi. Żałuję, że nie zrobiłam jej wtedy zdjęcia, ponieważ jej mina ukazywałaby jaki piorunujący efekt te okulary robią na twarzach innych, hahah! Moja ocena? To chyba oczywiste, że 6+ na 6 :)

Fałszywy książę - Jennifer A. Nielsen

Tytuł oryginału: The False Prince
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2013
Cykl: Trylogia władzy
Tom: 1
Gatunek: powieść młodzieżowa
Ilość stron: 390

Nad Carthyi'ą od dawna zbierają się czarne chmury. Państwu grożą sąsiadujące z nim kraje, chcące powiększyć swoje terytoria, a kiedy nachodzi je widmo utraty króla, zanosi się na wojnę domową.
Arystokrata Conner pragnie zjednoczyć podzielone królestwo. W tym celu zabiera z sierocińców czterech chłopców i zmusza ich do rywalizacji. Jeden z nich zostanie uzurpatorem i uda przed radą zaginionego przed laty księcia Jarona, po czym przejmie władzę. Reszta zostanie zabita. Poznajemy kandydata do tej roli Sage'a, złodzieja i kłamcę. Jest on nieugięty i choć pragnie zostać wybrany, to nie chce się dostosować do rozkazow Conner'a. Przez to co i rusz wpada w kłopoty, a jego rywale na tym korzystają. Czy uda mu się przekonać do siebie Conner'a i zdobyć wielkie bogactwo, tron Carthyi, a przede wszystkim ocalić życie?

Na początku miałam do tej książki bardzo poważny zarzut, mianowicie - narracja pierwszoosobowa w wykonaniu Sage'a. Uznałam, że to od razu mówi czytelnikowi o finale powieści, bo skoro mają być kolejne części, to główny bohater raczej nie może zginąć. Jednak w miarę czytania zrozumiałam, że wcale nie był to błąd autorki, lecz rzecz zamierzona, a rozwinięcie fabuły przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Po prostu genialne!

Podobała mi się postać Sage'a. Chłopak był samodzielny, umiał zadbać o siebie i choć wychowywał się w bardzo trudnym otoczeniu, nie stracił wrażliwości. A do tego był dumny, nie dał się złamać, kierował się swoimi zasadami. To w połączeniu z diabelną inteligencją, robiło z niego idealnego kandydata na księcia, a później króla.

Przyznam szczerze - pochłonęłam tę powieść, a gdy już ją skończyłam, to miałam ochotę czytać od nowa. Co tu dużo mówić, jest po prostu świetna! Nie ma w niej nic, do czego można by się przyczepić, a wręcz przeciwnie, ma w sobie wszystko, czego oczekuję po tego typu książce - charakternych bohaterów, dobrze skonstruowaną fabułę, wartką akcję, barwne opisy, nieprzewidziane zakończenie. Aby więcej było takich powieści!

Podsumowując, polecam ją wszystkim - zarówno nastolatkom, jak i osobom starszym. Jestem całkowicie przekonana, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie, co więcej uważam, że spodoba się ona nawet tym, którzy zbytnio się czytaniem nie pasjonują. Ominięcie tej książki to po prostu grzech!

Moja ocena:

6+/6

Za możliwość przeczytania wspaniałej powieści dziękuję serdecznie wydawnictwu Egmont.

Przegląd Końca Świata. FEED - Mira Grant

Tytuł oryginału: Feed

Wydawnictwo: SQN

Rok wydania: 2012

Cykl: Przegląd Końca Świata

Tom: 1

Gatunek: thriller polityczny

Ilość stron: 490

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jak to by było żyć w świecie, gdzie istnieje coś, nad czym ludzie nie są w stanie zapanować, co zmusza ich do przebywanie w bezpiecznych strefach i poluje na tych, którzy ośmielą się wyjść poza jej granicę?

To rzeczywistości Shauna i Georgii. W świecie, w którym większość ludzi woli nie wyściubiać nosa z domu, znacznie większą popularność zdobyły blogi. Blogsfera podzieliła się na tych, którzy dzielą się w sieci swoją twórczością, tych, którzy relacjonują fakty, oraz tych którzy podejmują różne ryzykowne zachowania, a potem umieszczają nagrania z nich w internecie. 

"Jesteśmy wielozadaniowym narkotykiem nowego milenium: relacjonujemy newsy, tworzymy newsy i dajemy ci mozliwość ucieczki od nich, kiedy stają się zbyt uciążliwe."

No dobrze - powiecie - ale co w zasadzie zapanowało nad światem i zmusiło ludzi do ukrywania się?

Otóż wynaleziony został wirus, który był w stanie pomóc ludziom chorym na raka. Zastosowano go u około stu osób. Potem naukowcy odkryli lek na całkowite usunięcie przeziębienia. Miał on być jednak dostępny tylko dla bogatych, więc grupa młodych aktywistów włamała się do laboratorium, wykradła go i wprowadziła do atmosfery, tak by wszyscy mogli się nim cieszyć. W wyniku tej ingerencji wirus u ludzi z nowotworem zmutował się, przemieniając ich w zombie. Epidemia rozszerzyła się błyskawicznie, gdyż na początku media zaprzeczały jej istnieniu, a zombie mogły swobodnie zarażać innych. Gdy zdano sobie w pełni sprawę z niebezpieczeństwa było już za późno, zostało niewielu ludzi, z każdej strony otoczonych przez zombie.

"Nikt już nie ma raka ani przeziębienia. Jedynym problemem są żywe trupy."

Po wielu latach udało się nieco zapanować nad tym chaosem. W USA mają odbyć się wybory prezydenckie. Shaun, Georgia i ich przyjaciółka Buffy zostają wybrani do relacjonowania kampanii senatora Rymana w sieci. Na jednym z wieców przedwyborczych wybucha epidemia, w wyniku której ginie wiele osób, zarówno cywili, którzy przyszli posłuchać kandydata, jak i jego ochroniarzy. Niedługo potem na ranczu Rymana dochodzi do zainfekowania koni, co ma tragiczne skutki. Shaun i Georgia wietrzą spisek i zaczynają zbierać dowody. Jednak ktoś chce ich wyeliminować z gry...

Na początku byłam dosyć sceptycznie nastawiona do powieści. Zombie? - Bzdety. Jednak kiedy się wczytałam okazało się, że nie jest to kretyńska opowieść o walce z umarlakami w stylu pif-paf!, lecz przede wszystkim wnikliwy opis kampani prezydenckiej, kulisy walki o władzę, gdzie nie ma miejsca na przyjaźnie i sentymenty, a każdy zrobi wszysko, by tylko znaleźć haki na swojego przeciwnika. Dobro kraju zdaje się tu być wartością najniższą... 

I choć dla mnie polityka to nuda, to fabuła mnie zafascynowała. Nie tylko ze wzdlędu na intrygi i spiski, ale właśnie na opisy wieców przedwyborczych, spotkań z dziennikarzami i niebywałych zdolności aktorskich kandydatów. Jak się pomyśli, że  nasze wybory są też taką właśnie iluzją i udawaniem, to aż włos się jeży na głowie. 

Myślę, że każdego zaintryguje relacja łącząca Shauna i Georgię. Wychowywali się jak rodzeństwo (choć na dobrą sprawę nie wiem do końca, czy nim są), ufają tylko sobie nawzajem. W domu ich pokoje są ze sobą połączone, a podczas podróży zajmują wspólny apartament. Są od siebie wręcz uzależnieni. Tak więc ta książka jest ciekawa także z psychologicznego punktu widzenia. 

Ciężko mi oddać emocje odczuwane przy czytaniu. Na pewno była to ciekawość, ale także ekscytacja, podniecenie, strach, wzruszenie, żal... Zarwałam dla tej powieści pół nocy i czytałam do trzeciej nad ranem, aż skończyłam, co praktycznie nigdy mi się nie zdaża. Potem nie mogłam zasnąć, a jak już mi się udało, to miałam koszmar, że moja siostra stała się zombie i musiałam wysłać ją na śmierć ;( To chyba najdobitniej jest w stanie wam pokazać, jak ta lektura na mnie wpłynęła. 

Na pewno mogę ją polecić miłośnikom horroru, thrilleru, polityki i żywych trupów. Ale myślę, że powinien ją przeczytać każdy. Bo przede wszystkim jest to opowieść o człowieku i jego mrocznej stronie, a zombie w niej są tylko tłem. 

Moja ocena:

6/6

Za mozliwość przeczytania fenomenalnej książki dziękuję serdecznie wydawnictwu SQN. 

Kapelusz cały w czereśniach - Oriana Fallaci

Tytuł oryginału: Un cappello pieno di ciliege
Wydawnictwo: Literackie
Rok wydania: 2012
Gatunek: powieść historyczna / wspomnienia
Ilość stron: 823

Chyba każdy z Was słyszał o słynnej włoskiej dziennikarce Orianie Fallaci. Przeprowadziła wywiady z wieloma znanymi osobami między innymi z Lechem Wałęsą, Muamarem Kaddafim, Deng Xiaopingiem czy Indirą Gandhi, co jej samej przyniosło światową sławę. Była także pisarką, spod jej ręki wyszło kilka utworów literackich. Przez ostatnie dziesięć lat swojego życia Oriana zbierała materiały i pracowała nad sagą swego rodu. "Nastąpiła eksplozja kolejnych dociekań: dat, miejsc, dowodów. Poszukiwania gorączkowe, nerwowe, bo przyszłość przelatywała przez palce, bo wymuszony pośpiech, lęk, że nie ukończę pracy." Już wtedy była śmiertelnie chora, a pisanie przerywała tylko po to, żeby się podleczyć. "Kapelusz cały w czereśniach" został wydany po jej śmierci.

Saga rozpoczyna się w 1773 roku. Poznajemy młodego Carlo Fallaci, który staje przez życiową szansą wyjazdu do Nowego Świata. Los chce jednak inaczej, przez szereg przypadkowych wydarzeń Carlo zmuszony jest pozostać w ojczystym kraju. Żeni się z Cateriną Zani. Razem znoszą trud ciężkiej pracy i wszystkie przeciwności, których nie brakuje. Najpierw śmierć pierworodnej córki, potem nastanie wojsk napoleońskich...
Autorka rozpoczyna opowieść od dziejów swoich przodków ze strony ojca, by później sportretować ludzi z innych gałęzi jej rozłożystego drzewa genealogicznego.
W drugiej części poznajemy historię romantycznej, a zarazem tragicznej miłości Montserrat i Francesco Launaro. To opowieść ogromnie smutna, na miarę "Romea i Julii". Para poznaje się na morzu, podczas rejsu statkiem. To samo morze, które pozwala im się spotkać i wykiełkować miłości, każe im potem zapłacić ogromną ceną za kilka lat szczęścia. To mój ulubiony epizod z całej książki.
Kolejna część to losy Giovanniego, który walczy w armii Napoleona. Po powrocie do domu z kilkuletniej wojennej tułaczki, dowiaduje się, że jego ukochana Teresa wyszła za mąż za jego brata. Pewnego razu zdarza im się spędzić noc tylko we dwoje, co po dziewięciu miesiącach owocuje narodzinami Giobatty, syna, do którego Giovanni nie ma żadnych praw, gdyż uznawany jest za dziecko jego brata.
I wreszcie ostatnia część, opowiadająca historię Marguerite i Stanisława - Polaka z Krakowa, oraz zrodzonego z ich związku dziecka. Myślę, że tez epizod może stać się dla polskiego czytelnika najbliższy, gdyż autorka ukazała fragmenty historii naszego kraju z okresu Młodej Polski.

Kiedy Oriana była małą dziewczynką znalazła na strychu skrzynię, należąca do praprababki Cateriny. A w niej przeróżne pamiątki zbierane przez lata i przekazywane z pokolenia na pokolenie. W Orianie już wtedy zrodziło się pragnienie, by napisać książkę o losach swojej rodziny. I choć skrzynia razem z zawartością spłonęła w czasie II Wojny Światowej, to postanowienie Oriany cały czas w niej trwało i po wielu latach powstała jej saga.

"I wszyscy ci dziadkowie, babcie, pradziadkowie, prababcie, prapradziadkowie, praprababcie, praszczury i praszczurzyce, krótko mówiąc - wszyscy moi rodzice stali się moimi dziećmi. Ponieważ tym razem to ja ich urodziłam, dałam, a raczej przywróciłam im życie, które wcześniej od nich dostałam."

Na kartach tej powieści przedstawieni zostali nietuzinkowi, żywi, pełni temperamentu bohaterowie z krwi i kości. Możemy być świadkami ich codziennych radości i dramatów. Tłem dla ich losów stała się burzliwa historia Włoch, którą z dbałością o szczegół przytacza autorka.

Słowa typu: wciągająca, interesująca, ciekawa, emocjonująca to zbyt mało by oddać charakter tej powieści. Ona po prostu nie mieści się w żadne znane i utarte ramy czy schematy. Nie może się z niczym równać.

Oriana Fallaci nazwała "Kapelusz cały w czereśniach" "powieścią swego życia". Nie myliła się. Jest to dzieło wybitne i ogromnie wartościowe. W dzisiejszych czasach ciężko o tak znakomitą literaturę.

Moja ocena:

6+/6

Za możliwość przeczytania fenomenalniej książki dziękuję serdecznie Księgarni Merlin.

Poszukiwacze szczęścia - Tishani Doshi

Tytuł oryginału: The pleasure seekers
Wydawnictwo: Świat Książki
Przekład: Janusz Maćczak
Rok wydania: 2012
Gatunek: powieść obyczajowa
Ilość stron: 314
Czas czytania: 5 dni

Babo, najstarszy syn państwa Patel, zostaje wysłany z rodzinnego Madrasu na studia do Londynu. Od razu po wylądowaniu w obcym kraju napotyka trudności - kuzyni nie przyjeżdżają po niego na lotnisko i nie mają zamiaru udzielić mu gościny tak, jak wcześniej zapowiadali. Babo zmuszony jest zamieszkać w przytułku. Pierwsze tygodnie w Anglii to nieustanna harówka, kursowanie pomiędzy uniwersytetem, a firmą Joseph Friedman and Sons, gdzie pracuje nad produkcją farb. Pewnego dnia w stołówce zauważa Sian. Od tej chwili jego życie zmienia się na zawsze. Pogłębia znajomość z dziewczyną i szybko zostają parą. To jednak nie podoba się rodzicom Babo, którzy chcieliby by ożenił się z kobietą z Indii. Ściągają chłopaka do domu i nie dają szans na powrót do ukochanej. Po długich protestach Babo, w końcu zgadzają się na ślub, pod warunkiem, że młodzi pozostaną potem przez dwa lata w Madrasie. Sian porzuca wszystko, co do tej pory znała i pełna wątpliwości podąża do Indii za głosem serca. Jak to będzie żyć w tym tak odmiennym kulturowo kraju, kiedy nawet nie zna języka? Czy rodzice Babo ją zaakceptują? Czy będzie w stanie znieść rozłąkę z bliskimi?

Książka to wspaniała panorama, ukazująca historię trzech pokoleń, żyjących w Indiach. Opowiada o podróżach, jakie ludzie odbywają, by odnaleźć własną tożsamość i miejsce, do którego w pełni przynależą. Najpierw Babo wyrusza do Anglii, potem Sian do Madrasu, a następnie ich dzieci także opuszczają rodzinne strony. Przez karty powieści przewijają się ich losy, a w tle pokazane jest życie zwykłych mieszkańców Indii, ich bieda, złożoność religii, wyznań i kastowości.

Dawno już nie miałam przyjemności czytać książki, która miałaby tak złożonych bohaterów. Tutaj każda choćby i najmniejsza, czy epizodyczna postać ma dokładnie określony charakter i dopracowaną historię. Dzięki narracji trzecioosobowej możemy dokładnie poznać je, a także motywy ich postępowania. Ułatwiają nam to także liczne opisy uczuć i przemyśleń, które zagłębiają się w psychikę osób i rozkładają ją na czynniki pierwsze.

"Jest wiele rodzajów miłości. W naszym przypadku to było łagodne uczucie, zupełnie niepodobne do tego, co ty teraz przeżywasz. Przydarzyło ci się coś nadzwyczaj rzadkiego. Nazywamy to Ekam - Jedność. Powiadają, że można tego doświadczyć tylko raz w życiu albo i nigdy. Niektórzy opisują to jako wkroczenie do ciemnej groty, która nie ma początku ani końca. Inni mówią, że to jakby twoje serce paliło się na wolnym ogniu. Kiedy doznajesz owego Ekam, wierzysz, że możesz wykorzenić ze świata wszelkie zło, wady i nieszczęścia." - s. 66

Przede wszystkim jest to przepiękna opowieść o miłości. Bo to właśnie to uczucie kieruje wszystkimi czynami bohaterów, każe im opuścić rodzinne strony i udać się w tułaczkę, czy przenieść się w inne miejsce.
To właśnie ono jest tym szczęściem, którego tak wytrwale poszukują. Ale czy będą w stanie je odnaleźć?

Szczerze przyznaję, że jak dotąd "Poszukiwacze szczęścia" to najlepsza powieść, jaką zdarzyło mi się w tym roku przeczytać. To prawdziwa perła, do której z całą pewnością będę jeszcze wiele razy wracać, gdyż przekazuje uniwersalne wartości i mówi o tym, co w życiu naprawdę najważniejsze. Poza tym jest też bardzo dokładnie i starannie literacko odmalowanym portretem Indii. Nie jest to lektura łatwa, którą połyka się w jeden wieczór, ale na pewno jest warta uwagi, a czasu poświęconego na nią nie będzie się żałować. Polecam.

Moja ocena:

6/6

Za możliwość przeczytania cudownej książki dziękuję serdecznie Księgarni Merlin.

Przypominam o KONKURSIE!

Poślij chociaż słowo - Orlando Figes

Tytuł oryginalny: Just send me a Word. A true story of love and survival In the Gulag
Wydawnictwo: Magnum
Przekład: Władysław Jeżewski
Rok wydania polskiego: 2012
Ilość stron: 380

„Poślij chociaż słowo” to wspaniała książka oparta na autentycznych dokumentach, które stanowią przepięknej treści listy, pisane do siebie nawzajem przez Lwa i Swietę. Bohaterowie zostali rozdzieleni przez system sowiecki. Powracający z wojny Lew, inżynier, zostaje pod byle pretekstem skazany na pobyt w obozie pracy w Peczorze. Swieta, jego dziewczyna, nadal mieszka, kończy studia i pracuje w Moskwie. W tych trudnych warunkach piszą do siebie regularnie, znajdują nawet sposób na to, ażeby docierał do nich każdy, pisany nielegalnie, najczęściej pod osłoną nocy, na skrawku byle jakiego papieru, list.

A listy te są przepiękne, pełne intelektualnych treści i miłosnych wyznań najlepszej próby. Równolegle – opisy sytuacji, położenia innych ludzi. Czasem, na ile się da otwarcie, czasem, w wysublimowanej i zaszyfrowanej postaci. Piękny przykład ginącej epistolografii. Żywotna nadzieja na przetrwanie w trudnych czasach. Jest paradoksem że pobyt w łagrze oboje traktują, jako niewypowiedzianą mękę i przyczynek tęsknoty, z drugiej strony zaś jako element zastany sowieckiej rzeczywistości.

Na podstawie książki można wyprowadzić wnioski dotyczące homosovieticus. Brutalność łagrowej rzeczywistości z jej wszystkimi szykanami, ograniczającymi wolność człowieka, brakiem jedzenia, dostępu do elementarnych środków higieny, systemem kar i przygan, z drugiej strony pokorna oddana praca i wiara Lwa, osoby światłej i mądrej i tak niesprawiedliwie męczonej, że pracuje dla kraju, dla dobra wspólnego, chociażby na zesłaniu.

Dzielna Swieta z kolei, wspomagająca nie tylko ukochanego, ale też jego współbraci w niewoli, także zdaje się pozostawać w przekonaniu, iż system w którym żyje jest słuszny.

Ale niezależnie od tych dywagacji  politycznych, historię zakochanych należy przeczytać przede wszystkim dla poznania meandrów takiej miłość, która rzadko się zdarza. To jest historia długich lat oczekiwania na człowieka wyrzuconego poza społeczeństwo, przy niesłabnącej miłości i rosnącym wzajemnym przywiązaniu. Znajdziemy tu także znakomity przykład ilustrujący siłę i zaradność kobiety. Zainteresowanych odsyłam bezpośrednio  do kart opowieści.

Historię tę opisał jej autor Orlando Figes – historyk i pisarz brytyjski, na podstawie zachowanej obszernej dokumentacji listowej. Jest to podobno najpełniejsza i najdłuższa zachowana korespondencja z Gułagu. 

To oczywiście nie jest ckliwa i wartka opowiastka z happy endem. To jest rzetelnie opisana historia wielkiej miłości , która dała siłę przetrwania w warunkach nieludzkich, uchybiających człowieczeństwu.

Książka jest zupełnie pozbawiona dialogów. Należy czytać ją powoli i w skupieniu, sącząc z niej także bardzo dobrze podaną solidną porcję wiedzy stricte historycznej o podłych czasach.

Szczerze polecam tę pozycje czytelnikom. Dla mnie jest to książka z gatunku tych , po lekturze których ma się wrażenie, że czytało się coś wyjątkowo wartościowego, zapadającego w pamięć na długo,  a przede wszystkim  pobudzającego do głębokich refleksji.

Moja ocena:

>>6/6<<

Za możliwość przeczytania wspaniałej książki dziękuję księgarni internetowej Merlin.

Powieść możecie nabyć tu.

I jeszcze mała zachęta:

Ilustrowana szkoła gotowania - kuchnia włoska krok po kroku

Tytuł oryginału: A scuola di cucina. Attrezzi, tecniche, ricette e preparazioni di base illustrate step by step

Wydawnictwo: Jedność

Przekład: Edyta Tkaczyk-Borówka

Rok wydania polskiego: 2011

Ilość stron: 512

Już od dawna lubię gotować, poznawać nowe przepisy i testować je w praktyce. Choć nie zawsze wszystko wychodzi mi tak, jak powinno, to nie poddaję się i próbuję dalej. Kuchnia włoska fascynuje mnie chyba najbardziej. Uwielbiam spaghetti, pasty, pizzę, czy tiramisu. Do tej pory jednak nie miałam za bardzo, jak je robić (z braku dobrej książki kucharskiej) i zadowalałam się daniami w restauracjach. Teraz mogę już bez przeszkód sama spróbować swoich sił w pichceniu.

Postanowiłam zacząć swoją przygodę od ciasta na pizzę. Otworzyłam książkę na odpowiedniej stronie i zachwyciłam się dokładnym opisem. Najpierw wyszczególnione zostały potrzebne składniki. Potem sposób przygotowania przedstawiono na kilku zdjęciach. Obrazki były ponumerowane, a każdy z nich dodatkowo opisany. Nie sposób się pomylić, czy coś przeoczyć (co mi się niestety dość często zdarza).  Kiedy już ciasto spoczywało gotowe na blasze, zabrałam się za przyozdabianie – to zdecydowanie moja ulubiona część. Rozsmarowałam przygotowany wcześniej na podstawie przepisu z innej strony sos pomidorowy, ułożyłam salami, oliwki, pieczarki, przysypałam serem. Wstawiłam wszystko do pieca, poczekałam piętnaście minut i mogłam się cieszyć przepysznym obiadkiem.  Nawiasem mówiąc niewiele go dla mnie zostało, gdy tylko moja kochana rodzinka zwietrzyła tę aromatyczną woń. :)

Podczas przeglądania książki znalazłam przepisy na między innymi takie cudeńka, jak lasagne, ciasto francuskie, bezy, krem kataloński, pieczeń wołowa, omlety, sorbet, czy nawet tradycyjne włoskie sushi ;). Dowiedziałam się także jak przyrządzać rozmaite makarony i sosy do nich oraz jak wykorzystywać na przykład obierki od jabłka do sprytnego przyozdabiania stołu.

Jutro zamierzam zrobić na deser, wyglądający smakowicie mus z owocami leśnymi. Rano będę tylko musiała wybrać się do miasta po świeże malinki, jagody i borówki, a po południu mogę zaczynać. Chyba podwoję wszystkie składniki, bo coś czuję, że kremu może zabraknąć dla wszystkich moich domowych żarłoków.

Jestem absolutnie zachwycona tą książką. Nie dość, że jest pełna fantastycznych przepisów, to jeszcze wszystko jest wytłumaczone czarno na białym, każdy etap dokładnie opisany i sfotografowany. Dzięki temu wykonanie dań z kuchni włoskiej nie stanowi trudności dla nikogo. Poradzą sobie z tym nawet osoby, mające tak zwane „dwie lewe ręce” w gotowaniu.

Za pomniałam jeszcze wspomnieć o takich udogodnieniach, jak podzielenie księgi na rozdziały takie jak: ciasta, sosy, mięso, ryby, warzywa, owoce i słodkości. Na początku każdego z nich wymienione są narzędzia, które będą nam potrzebne do wykonania potraw. Oprócz tego na końcu znajdziemy bardzo pomocny słowniczek z tłumaczeniem włoskich zagadnień i kucharskich terminów. Do tego dochodzi także szczegółowy indeks, który pozwala na szybkie znalezienie konkretnych przepisów.

Bez wątpienia będę jeszcze często korzystać z tej książki i wypróbowywać kolejne dania.

Wszystkim, którzy cenią sobie dobrą kuchnię i są otwarci na nowe smaki, gorąco polecam tę pozycję. Powiem więcej – uważam, że jest ona niezbędna w każdym domu, bo zdecydowanie nie należy ograniczać się tylko do znanych nam z dziada pradziada przepisów, a trzeba być otwartym na nowe kulinarne wrażenia!

Moja ocena:

>>6/6<<

Za możliwość korzystania ze świetnej książki kucharskiej dziękuję serdecznie księgarni Merlin.

Książkę możecie nabyć tu.

FISZKI - język angielski - konwersacje

Seria : seria 300

Wydawnictwo : Cztery Głowy

Zawartość: 300 kartoników, MEMOBOX, mini-CD, etui

Ocena: 6/6

Język angielski jest obowiązkowym językiem obcym do nauki już od pierwszej klasy szkoły podstawowej. Obecny jest niemal wszędzie,  ok. 328 milionów ludzi zna go jako język ojczysty, dodatkowo ok. 1,2 – 1,6 miliarda jako język obcy. Można go zdawać na maturze, jak i egzaminie gimnazjalnym.

Osobiście uczę się angielskiego już od przedszkola. W szkole mam go 3 godziny lekcyjne w tygodniu, a dodatkowo dochodzą do tego zajęcia dodatkowe – 180 min na tydzień. Moim celem jest jak najlepsze opanowanie tego języka. Pragnę zdawać egzamin FCE w przyszłym roku.

Dlatego FISZKI Konwersacje to był naprawdę trafiony produkt. Dzięki niemu mogę z łatwością przyswajać sobie zwroty niezawodne podczas każdej rozmowy. Przejrzenie kilku kartoników dziennie zajmuje mało czasu, ale po paru tygodniach regularnego przeglądania doszłam do perfekcji.

Sposób na naukę jest bardzo prosty. Wszystkie reguły są załączone do zestawu – bierzemy kartonik z pojęciem i, w zależności od wiedzy, wrzucamy go do dalszej przegródki bądź ląduje z powrotem do pierwszego etapu. I taką metodą ciągłego powtarzania po krótkim czasie znamy już większość materiału.

Tydzień temu miałam ustny egzamin na zajęciach angielskiego. Dzięki konwersacjom udało mi się go zdać na 5! Bez większego wysiłku potrafiłam płynnie odpowiadać na zadane mi pytania i porównać zdjęcia.

Dlatego polecam wszystkim Fiszki konwersacje, zarówno jeśli przygotowujecie się do jakiegoś egzaminu, matury ustnej, czy po prostu pragniecie podszkolić swój język, by bez problemu dogadać   się z obcokrajowcem na ulicy. Jest to także wspaniały sposób na szybką naukę, jeśli szykujecie się na wakacyjny zagraniczny wyjazd, a macie obawy przed komunikacją. Natychmiast sięgnijcie po jakąś serię Fiszek.

***

Tę recenzję napisała dla Was moja młodsza siostra Julia. Przez ostatni czas FISZKI były jej niezmiernie pomocne w nauce. Ja także skorzystałam i uczyłam się razem z nią. To wspaniałe, gdy przyswajanie wiedzy nie jest tylko męczarnią, ale może stać się tez świetną zabawą! :)

Za możliwość korzystania z produktu dziękujemy Wydawnictwu Cztery Głowy. 

Listy do dzieci - Takashi Nagai

Tytuł oryginału: Leaving my Beloved Children Behind

Wydawnictwo: PROMIC

Przekład: Krzysztof Bednarek

Ilość stron: 217

Ocena: 6/6

Za dużo nieszczęść jak na jedno życie – taka myśl nasunęła mi się podczas lektury wspomnień japońskiego lekarza i naukowca Takashi’ego Nagai. Ten człowiek przez swoją ciężką pracę nabawił się przewlekłej choroby popromiennej, a po wybuchu bomby atomowej, która została zrzucona na Nagasaki 9 sierpnia 1945 roku, także ostrej. W ich wyniku zachorował na białaczkę, anemię złośliwą i szpiczaka mnogiego. Wychudł, powiększyła mu się śledziona, uciskając inne narządy i narażając go na krwotoki wewnętrzne. Wybuch zabrał mu żonę, rodzinę, przyjaciół, majątek i naukowy dorobek całego życia, u niego samego zaś powodując rozległe poparzenia. Wcześniej zmarły jego dwie malutkie córeczki, którym  pomimo tego, że był lekarzem, nie potrafił pomóc. Jednak, bez względu na wszystkie nieszczęścia, które go spotkały, potrafił zachować niezachwianą wiarę w Boga. Jego „Listy…” to świadectwo osoby głęboko wierzącej, której nie są w stanie złamać żadne przeciwności losu, a także duchowy testament dla jego małych dzieci, które wkrótce zostaną sierotami i będą szukały własnej życiowej drogi.

Pan Nagai wiele słów w swej książce poświęca rozważaniom problemu sierot, których liczba znacznie zwiększyła się po wojnie w Japonii. Zastanawia się, dlaczego pomimo dobrych warunków uciekają one z sierocińców i wolą życie na ulicy w zimnie i głodzie. Wspomina klasztor franciszkanów, założony przez Polaków, którzy pomimo swego ubóstwa, dawali schronienie wszystkim osieroconym dzieciom, jakie tylko napotkali i dzielili się z nimi ostatnią kromką chleba. Autor wie, że nie pożyje już długo, ale kurczowo trzyma się życia, gdyż dręczy go obawa, co stanie się po jego śmierci z ukochanymi dziećmi Kayano i Makoto. Stara się by pozostały im jak najpiękniejsze wspomnienia, którymi będą mogły się pokrzepić, gdy już zostaną same. Wie, że poza tym nie ma nic, co mógłby im po sobie zostawić.

Czytelnika zdumiewa, jak bardzo silna może być wiara. W sytuacji, gdy wielu już dawno odwróciłoby się od Boga, pan Nagai zachowuje niezachwianą postawę  i przekonania. Wierzy w to, że Bóg jest miłością, który nie pragnie nieszczęścia ludzi i dla każdego człowieka wyznacza ścieżkę,  którą może kroczyć tylko z Jego pomocą. Mężczyzna zawierza życie i zdrowie swych dzieci Bogu, jest przekonany, że ochroni On je przed niebezpieczeństwem i będzie im podporą w trudnych sytuacjach. Jednocześnie udziela im rad, dotyczących życiowych postaw, dzięki którym łatwiej im będzie po śmierci dostąpić Zbawienia.

„Listy do dzieci” są także zapisem dobroci i bezinteresowności ludzkiej. Kiedy autor i jego rodzina tracą cały dobytek, przyjaciele budują dla nich drewniana chatkę i wyposażają ich w najpotrzebniejsze sprzęty. Ciocie szyją dla dzieci ubranka, wujkowie odwiedzają wszystkie szkoły w regionie w poszukiwaniu najlepszej. Zakonnice, zakonnicy i ludzie dobrej woli zakładają sierocińce i szkoły dla opuszczonych dzieci. Dobre uczynki przejawiają się także w najprostszych aspektach życia codziennego, kiedy to Makoto, pomimo nawału nauki, opiekuje się dzieckiem sąsiadki, a Kayano niesie ojcu przez całą długą drogę do domu kubek soku, który dostała w szkole na podwieczorek i który tak bardzo jej smakował, gdy upiła łyk, że chciała się tym uczuciem podzielić ze swoim Tatą.

Nagasaki to miasto sierot, w którym każdy kogoś stracił. Dzieci rodziców, rodzice dzieci, rozdzielone zostały rodzeństwa, kochające się pary, przyjaciele. Pozostali poorani bliznami ludzie, których rany sięgają znacznie głębiej poza cielesną powłokę. I to oni teraz muszą odbudować miasto ze zgliszczy. Są krzakiem róży, który wyrasta na popiołach i z roku na rok rodzi coraz piękniejsze kwiaty.

Kiedy sięgnęłam po „Listy…” pomyślałam sobie, że z taką cienką książeczką uporam się w jeden dzień. Myliłam się. Lektura zajęła mi ponad tydzień, a to ze względu na obfitujące przy niej emocje i wzruszenia, które musiałam sobie stopniować. Nie jest łatwo czytać zapiski świadka tak potwornej katastrofy, jednak każda minuta spędzona z tą książką jest niezwykle cennym, niezapomnianym przeżyciem.

Historia lubi się powtarzać. W dzisiejszych czasach pozostaje nam tylko mieć nadzieję, że tragedia, która dotknęła Nagasaki, a także Hiroszimę nie przydarzy się już nigdy w żadnym innym miejscu i czasie.  

Za możliwość przeczytania wspaniałej ksiażki bardzo dziękuję  Wydawnictwu PROMIC.

Przypominam o KONKURSIE!

FISZKI - język japoński - starter i FISZKI - j. japoński klejki

Seria: Seria 300

Wydawnictwo: Cztery Głowy

Zawartość: 300 kartoników, MEMOBOX, mini-CD, etui

Ocena: 6/6

Od dawna pasjonuję się Japonią i wszystkim co z tym pięknym krajem związane. Zestaw startowy FISZEK do nauki języka japońskiego dał mi szansę, o której zawsze marzyłam. Dzięki nim mogłam poznać podstawowe zwroty i słówka niezbędne do poprawnej komunikacji. 

Naukę ułatwiły mi przejrzyste dwustronne kartoniki. Na każdym z nich napisane zostało słówko w języku polskim, przykładowe zdanie, w którym można je użyć oraz na odwrocie ich tłumaczenie na japoński. W prawym górnym rogu każdej karteczki znajduje się także symbol kategorii, której odpowiada. FISZKI podzielone są na 13 jednostek tematycznych. Na dołączonej instrukcji mamy opisane, co oznaczają poszczególne obrazki i które fiszki odpowiadają danym tematom (są ponumerowane).  Oto wykaz kategorii (ze strony fiszki.pl).

	Kim jesteś?		Co lubisz jeść?		Gdzie mieszkasz?
	Skąd pochodzisz?		Co to jest?		Co robisz w ciągu dnia?
	Ile masz lat?		Czy mówisz po japońsku?		Ile to kosztuje?
	Kim jesteś z zawodu?		Jakie jest twoje hobby?
	Czy masz rodzeństwo?		Która godzina?

Jak widać, zakres wiedzy, jaki możemy zdobyć dzięki temu zestawowi jest dosyć szeroki. 

Do segregowania tego, co już umiemy i czego się uczymy niezbędne jest pudełko MEMOBOX.  Kartoniki z nowym materiałem wkładamy do przegródki pierwszej, potem w trakcie nauki przekładamy je do kolejnych przegródek, jeśli znamy tłumaczenie, a jeśli nie to karteczki z powrotem wędrują do przegródki pierwszej. Gdy fiszki pokonają już 3 przekładki, oznacza to, że materiał jest już opanowany. Czyż to nie proste?

W nauce wymowy pomoże nam dołączona do zestawu płytka, gdzie nagrane zostały wszystkie słówka i zdania. Wystarczy tylko powtarzać je za lektorem. 

Największą zaleta fiszek jest to, ze możemy zabrać je ze sobą wszędzie. Trzeba tylko włożyć je do małego ochronnego etui (dołączonego do zestawu), a potem do torebki czy portfela i możemy korzystać z nich gdziekolwiek się tylko udamy. Karteczki świetnie sprawdzają się tez jako zakładki do książek. Dzięki temu w trakcie czytania także możemy powtarzać słówka. 

Z tym zestawem świetnie komponują się także FISZKI klejki.

Jest to zbiór 96 naklejek, na których napisane zostały nazwy przedmiotów, z którymi stykamy się w życiu codziennym. Klejki z nazwami musimy umieścić na odpowiadającym im rzeczach, a potem już nowe słówka same wchodzą do głowy, gdy kilka razy spojrzymy na oznakowane przedmioty. Jeśli martwicie się o to, jak po opanowaniu słownictwa usuniecie klejki z mebli to zapewniam Was, że nie jest to żaden kłopot. Sama kilka razy "przeklejałam" naklejki w inne miejsca i nie sprawiło mi to żadnych problemów, schodziły bardzo łatwo, nie zostawiając żadnych śladów.

 Zarówno starter jak i klejki było dla mnie świetną metodą do nauki nowego języka, pozwoliły mi szybko opanować podstawowe słówka i zwroty, dzięki którym będę mogła przedstawić siebie, dogadać się w sklepie i w restauracji. Gorąco polecam je wszystkim. pamiętajcie, że nigdy nie jest za późno, by zacząć się uczyć czegoś nowego, a czas na naukę znajdziecie zawsze, gdyż fiszki mogą Wam wszędzie towarzyszyć. 

Za możliwość korzystania z produktów bardzo dziękuje Wydawnictwu Cztery Głowy. 

Przypominam o KONKURSIE!

FISZKI - Poznaj Wielką Brytanię

Seria: FISZKI – język i fakty

Wydawnictwo: Cztery Głowy

Poziom: wyższy podstawowy (A2), średnio zaawansowany (B1)

Zawartość: 1oo kartoników ze słówkami + 2 przekładki (nauka – umiem)

Dodatek: specjalny kod na pobranie mp3 ze strony internetowej

Ocena: 6/6

FISZKI – Poznaj Wielką Brytanię to produkt, który nie tylko pozwoli Wam zapoznać się z około setką nowych słówek. Dzięki niemu dowiecie się także w jakim kontekście można ich używać, a to dzięki zawartym na karteczkach przykładowym zdaniom. Zdania te są także cennym źródłem informacji na przeróżne tematy między innymi pozwalają poznać zwyczaje, tradycję i kulturę Wielkiej Brytanii, a także dowiedzieć się coś niecoś o jej najsłynniejszych miastach, zabytkach czy potrawach, których warto spróbować, gdy udajecie się tam na wycieczkę. A to wszystko tylko w małym pudełeczku, które spokojnie zmieści się do każdej kieszeni czy torebki i które może udać się z Wami, gdziekolwiek się wybieracie.  Pozwala to na korzystanie z fiszek wszędzie – w autobusie, tramwaju, w poczekalni u lekarza, a nawet podczas kierowania samochodem! – Wtedy wystarczy tylko pobrać darmowy plik z Internetu, do którego kod znajduje się w pudełeczku z fiszkami, wgrać go do odtwarzacza mp3 i słuchać oraz powtarzać słówka za lektorem.

            Zapewne każdy z Was wie na czym polega zasada nauki z fiszek, jednak dla tych, którzy jeszcze nie bardzo kumają o co chodzi krótka prezentacja: fiszki to dwustronne kartoniki, wykonane z dosyć sztywnego papieru o wielkości mniej więcej 5 na 7 centymetrów. Na jednej stronie znajduje się słówko napisane po polsku oraz przykładowe zdanie, w którym może ono zostać wykorzystane, na drugiej zaś ich tłumaczenie na język obcy. Nauka z tych kartoników polega na czytaniu polskiej i obcej wersji i próbie zapamiętania, później zaś uczący się czyta słówko po polsku i bez zaglądania na tył kartki usiłuje powiedzieć je po angielsku. Jeśli mu się to uda wkłada karteczkę po pudełka za zielona przekładkę z napisem umiem.

Aby ułatwić naukę fiszki są podzielone na kategorie oraz są ponumerowane. Każda z nich ma przypisany obrazek, który znajduje się w prawym górnym rogu fiszki i który oznacza jaki zakres tematyczny obejmuje fiszka – w tym przypadku nie ma podziału, gdyż fiszki dotyczą tylko jednego tematu – Wielkiej Brytanii. Do zestawów dołączane są karteczki z objaśnieniem, co oznaczają obrazki oraz karteczka z transkrypcją fonetyczną.  Numeracja jest pomocna w sytuacji, gdy karteczki nam się pomieszają. Polecam uczyć się słówek zgodnie z numerami fiszek, gdyż są one ustawione w sposób nieprzypadkowy a słówka na poszczególnych karteczkach się ze sobą łączą.

Fiszki to produkt wysokiej klasy, który zrewolucjonizował technikę zapamiętywania słówek. Dzięki nim nauka nie jest już tylko przymusem, może stać się także przyjemnością.

FISZKI – poznaj Wielką Brytanię zawierają podstawowy zestaw słówek dotyczący Anglii, który każdy, kto chce móc pochwalić się bardzo dobra znajomością języka angielskiego powinien znać.

            Naprawdę gorąco polecam ten produkt!

Za możliwość korzystania z fiszek bardzo dziękuje Wydawnictwu Cztery Głowy

Jak szybko opanować język obcy? - Anna Szyszkowska-Butryn

Wydawnictwo: Edgard Samo Sedno
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 270
Ocena: 6/6


Podczas wizyt w księgarniach nigdy nie zwracałam specjalnej uwagi na regały z poradnikami. Nie sądziłam, ze mogą one człowiekowi w czymkolwiek pomóc. Jednak książka "Jak szybko opanować język obcy?" całkowicie zmieniła mój pogląd. 
Treść tego perfekcyjnie napisanego poradnika dzieli się na cztery części:
I. Sekrety procesu uczenia się - ukazuje czytelnikowi, co jest najczęstszym problemem, w czasie, gdy się uczymy oraz co odciąga nas od pracy. Z tego działu możemy się także dowiedzieć, jak odpowiednio motywować się do nauki, a także jaka jej metoda będzie dla nas najlepsza. 
II. Skuteczne strategie nauki - zawiera miedzy innymi aż 51 nowatorskich sposobów na naukę słówek, dzięki którym sam proces uczenia się stanie się łatwy i przyjemny. Oprócz tego możemy tam znaleźć praktyczne porady na usprawnienie rozumienia ze słuchu, rozwinięcie umiejętności pisania czy interpretacji tekstu czytanego.
III. Czerpanie z dorobku ludzkości - w tej części przytoczone są sztuczki znanych poliglotów takich jak między innymi Anthony Burgess, Ludwik Zamenhof czy Zygmunt Broniarek, mające pomóc usprawnić nam naukę. Oprócz tego znajdziecie tam jeszcze interesujące tradycyjne i eksperymentalne metody nauki, a także odkryjecie tajemniczy wielki sekret nauki, o którym jednak nic Wam nie powiem, musicie poznać go sami sięgając po poradnik. 
IV. Szablony - jest to kilkanaście stronic zawierających przeróżne wzory przydatne do nauki słówek, które odnoszą się do konkretnych sposobów opisanych wcześniej w książce.


Poradnik napisany jest bardzo miłym, przyjaznym językiem, nie brakuje tutaj też także odpowiedniej dozy humoru i dowcipu. Plusem jest miejsce na własne notatki,  a także liczne opinie zwykłych ludzi, którzy pogłębiają umiejętności językowe. Jedyne, czego mi czasem brakowało to tłumaczenie fragmentów tekstów podanych w zagranicznych językach na przykład włoskim, chociaż to w sumie jest poradnik a nie podręcznik do nauki konkretnego język, więc nie można tego uznać za jakąś straszna wadę. :) 
Dzięki tej książce dowiedziałam się wielu rzeczy na przykład jak organizować miejsce i czas pracy, jak przezwyciężyć "słomiany zapał", czy pokonać lenia. Kiedy zrobiłam test na rodzaj inteligencji, byłam wielce zaskoczona, gdyż okazało się, że dominuje u mnie inteligencja muzyczno-rytmiczna. No kto by pomyślał? 
Miałam szanse poznać liczne metody nauki, które mogą także sprawić, że będę się także dobrze bawiła. Bardzo przypadła mi do gustu propozycja prowadzenia pamiętnika-albumu w języku obcym, gdzie będę mogła opisywać przeżyte chwile, notować ulubione piosenki, czy też wklejać zdjęcia, czy wycinki z gazet, które coś dla mnie znaczą. Oczywiście taki zapiśnik będzie prowadzony tylko (w moim przypadku) w języku angielskim. Może będzie to w stanie utrudnić mojej siostrze czytanie go, co tak namiętnie robi teraz, gdy prowadzę pamiętnik w ojczystym języku. :P


Podsumowując, poradnik "Jak szybko opanować język obcy?" to książka, która otworzy przed Wami nowe horyzonty na naukę nie tylko języków obcych. Zapewniam, że pomysły w niej zawarte będzie można z powodzeniem wykorzystać także przy uczeniu się innych przedmiotów. Gorąco polecam, nie zawiedziecie się!


Za możliwość przeczytania świetnego poradnia dziękuję serdecznie Wydawnictwu Edgard Samo Sedno. 

***
Matura z polskiego za mną, nie było wcale tak najgorzej. Wybrałam temat o porównaniu Izabeli Łęckiej i Joanny Podborskiej. A Wy? We wtorek matma, a w weekend czeka mnie randka z uroczym działem prawdopodobieństwo, oraz z biologią i chemią. Bynajmniej nie będzie przyjemnie, bo nastroju nie mam za grosz. :P Ech... Jeszcze 6 egzaminów i koniec tej mordęgi. Muszę wytrzymać...

Goran Bregovic, szczęściarz z Sarajewa - Grzegorz Brzozowicz

Wydawnictwo: Drzewo Babel 
Rok wydania: 1999
Ilość stron: 168
Ocena: 6/6


Biografia mojego ulubionego kompozytora Gorana Bregovica, założyciela zespołu Wedding and Funeral Band.
Współpracował on z takimi sławami jak : Kayah, Krzysztof Krawczyk czy George Dalaras. Zrobił muzykę do filmów: "Pociąg życia", "Arizona Dream", "Czas cyganów", "Królowa Margot", "Operacja Samum" oraz wielu innych.  Od lat koncerty jego zespołu przyciągają ogromną ilość osób a miejsca na widowni nigdy nie są puste.  Co sprawia, że jego twórczość jest aż tak popularna? 


W książce ukazane zostało jego dzieciństwo, młodość oraz trudna droga do sławy. W zasadzie nie ma tu co recenzować, można tylko nadmienić, że jest napisana bardzo przystępnym językiem i czyta się naprawdę szybko i przyjemnie. 
Gorąco polecam wszystkim fanom Gorana oraz tym, którzy pierwszy raz maja z nim do czynienia. 


Na zachętę kilka teledysków:

"Prawy do lewego"

"Get the money"

"Kalashnikov"

Kto wcześniej słuchał muzyki Gorana? Co o niej sądzicie?

Kafka nad morzem - Haruki Murakami

Tytuł oryginału: Umibe-no Kafuka
Wydawnictwo: MUZA
Rok wydania zagranicznego: 2002
Rok wydania polskiego: 2007
Ilość stron: 624


Z okładki:


Piętnastoletni Kafka ucieka z domu przed klątwą ojca na daleką wyspę Shikoku. Niezależnie od niego podąża tam autostopem pan Nakata, staruszek analfabeta umiejący rozmawiać z kotami oraz młody kierowca z końskim ogonem lubiący hawajskie koszule. Ojciec Kafki zostaje zamordowany i wszystkich trzech poszukuje policja. Po spotkaniach z zakochaną w operach Pucciniego kotką Mimi, Johnniem Walkerem i innymi fantastycznymi postaciami bohaterowie trafiają w końcu do tajemniczej prywatnej biblioteki, w której czas się zatrzymał. Nocami odwiedza ją duch młodziutkiej dziewczyny w niebieskiej sukience…


Wspaniała, pełna klimatu powieść o dorastaniu, nauce samodzielności, odpowiedzialności za drugiego człowieka a także o dojrzewaniu do miłości. Tak jak poprzednie powieści tego autora jest pełna melancholii, wydarzenia przedstawione są w specyficzny sposób, jakby czas dla bohaterów biegł znacznie wolniej. 


Stopniowo dowiadujemy się coraz więcej a wszystko, nawet z pozoru nie mające związku opowieści, łączy się ze sobą w jedną całość dając niesamowitą historię. W pewnym sensie jest to bajka, z której możemy wyciągnąć morał (trzeba tylko dostrzec go w odpowiednim momencie).


Mi najbardziej przypadł do gustu Pan Nakata. Pomimo swojej nieporadności jako jedyny jest obdarzony nadprzyrodzonymi talentami, które pomagają mu w życiu. Nasuwa się tutaj wniosek, że aby coś zyskać, musimy coś stracić. - A to tylko jedna z nauk, w które obfituje ta powieść. 


Jest to także opowieść o samotności, próbie ułożenia sobie życia po śmierci ukochanych osób i pogodzenia się z przeszłością. 

„-Wszyscy ciągle tracimy różne ważne dla nas rzeczy - mówi, gdy telefon milknie. - Ważne okazje, możliwości, doznajemy uczuć, których nie da się odwrócić. Na tym między innymi polega znaczenie życia. Lecz w naszych głowach, przypuszczam, że to jest w naszych głowach, znajduje się niewielki pokój do gromadzenia takich rzeczy jako wspomnień. Na pewno wygląda jak pokój z księgozbiorem tej biblioteki. I żeby dokładnie poznać stan własnego serca, musimy ciągle katalogować zbiory w tym pokoju. Trzeba też tam sprzątać, wietrzyć, zmieniać wodę w wazonach z kwiatami. Innymi słowy, będziesz wiecznie żył we własnej bibliotece.” 

Ocena: 6/6


Bardzo polecam, książka na pewno Was nie rozczaruje. 
Jeśli ktoś już czytał, proszę podzielcie się wrażeniami.