Africanus. Wojna w Italii - Santiago Posteguillo

Tytuł oryginału: Africanus. El hijo del consul
Wydawnictwo: Esprit
Gatunek: powieść historyczna
Cykl: Africanus
Tom: 2
Ilość stron: 585

W drugim tomie powieści o młodym Publiuszu Korneliuszu Scypionie, nasz bohater ruszy w bój jako członek jednego z ośmiu legionów, aby raz na zawsze zniszczyć Hannibala i jego armię. Niestety sprawy nie ułożą się po myśli Rzymian i choć wydawałoby się, że ich przewaga nad najeźdźcą jest miażdżąca, pod Kannami wojska rzymskie poniosą sromotną klęskę. Publiusz, jako jeden z nielicznych ocalałych wróci do Rzymu, by wytłumaczyć siebie i resztę towarzyszy z porażki. Czy senat, podatny na wpływy wroga Scypionów Fabiusza Maksimusa, zdecyduje się ukarać młodych patrycjuszy? Co dalej stanie się z Rzymem? Czy Hannibal w końcu zdobędzie to niezłomne miasto?

Nieczęsto się to zdarza, ale tym razem z całą stanowczością muszę stwierdzić, że drugi tom serii o Africanusie jest znacznie lepszy od poprzedniego. W pierwszej części zaznajomiliśmy się z bohaterami, patrzyliśmy jak dorastają i szkolą się oraz poznaliśmy kontekst historyczny, przyczyny wojny i układy pomiędzy rodzinami patrycjuszy, panującymi w mieście. Teraz Publiusz, już dorosły, staje do walki o ojczyznę, próbuje swoich sił jako dowódca i taktyk, oraz postanawia związać się ze swoją ukochaną Emilią Tercją, córką przyjaciela rodziny Emiliusza Paulusa. Młodzieniec wkrótce zostaje zmuszony stanąć na czele rodu i podejmować rozsądne decyzje, które nie doprowadzą do jego upadku...

Kiedy już się wciągnęłam i przypomniałam sobie nieco wątki i postacie, to kolejne kartki powieści zaczęły przelatywać mi między palcami w błyskawicznym tempie. Książka była niezwykle interesująca i emocjonująca, dzięki niej przeniosłam się do świata starożytnego Rzymu i razem z bohaterami walczyłam o ich kraj. Wczoraj, gdy do końca zostało mi już ostatnie trzydzieści stron, tak się wczytałam, że zapomniałam o Bożym świecie, a przede wszystkim o tym, że miała przyjść do mnie koleżanka i gdy zadzwonił dzwonek do drzwi, tak się przestraszyłam, że aż podskoczyłam i wypuściłam książkę z rąk. :)

Uważam, że jest to jeden z najlepszych cyklów historycznych o starożytnym Rzymie. Bohaterowie są barwni, bardzo ciekawie skonstruowani, pełni charakteru i inteligentni. Powieść opisuje absorbujące wydarzenia historyczne, pokazuje słynne bitwy i użyte w nich manewry wojskowe. Jest bogatym źródłem wiedzy o wojnie między Rzymianami a wojskami Hannibala, a także świetną, porywającą rozrywką.

Ci, którzy zetknęli się z poprzednią częścią, powinni koniecznie sięgnąć po kontynuację, zaś Ci, którzy jeszcze nie mieli przyjemności poznać historii Africanusa, powinni to jak najszybciej nadrobić. Myślę, że książka z pewnością spodoba się wielbicielom powieści historycznych, starożytności, taktyki wojennej, a także tym, którzy mają ochotę na gorące emocje przy fascynującej powieści. Z całego serca polecam, a sama czekam na kolejny tom. Gdybym go miała już wczoraj, to bym chyba przez całą noc czytała, tak bardzo chcę się dowiedzieć, co będzie dalej, ale niestety na kontynuację przyjdzie pewnie poczekać z kilka miesięcy. Muszę uzbroić się w cierpliwość ;)

Moja ocena:

5,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Esprit.

Na cykl o Africanusie składają się:

1. Africanus. Syn konsula

2. Africanus. Wojna w Italii 

Skrzydła nad Delft - Aubrey Flegg

Tytuł oryginału: Wings over Delft

Wydawnictwo: Esprit

Przekład: Krzysztof Mazurek

Cykl: The Louise Trilogy

Tom: 1

Rok wydania zagranicznego: 2004

Rok wydania polskiego: 2012

Ilość stron: 256

Z okładki:

Holenderskie miasteczko Delft, połowa XVII wieku. Louise Eeden, córka uznanego projektanta porcelany, doskonale wie, czego oczekuje się od niej ze względu na interesy rodzinne. Kiedy więc ojciec zleca słynnemu artyście, Jacobowi Haitinkowi, wykonanie jej portretu, przystaje na to, choć niechętnie. Godzi się też z myślą, że dla dobra prowadzonej przez ojca firmy ma wkrótce poślubić Reyniera de Vriesa, syna największego producenta ceramiki w Delft. 

Sytuacja komplikuje się jednak, gdy w pracowni malarskiej dziewczyna poznaje Pietera, młodego pomocnika mistrza. Dzieli ich religia, majątek, pochodzenie – czy połączy miłość?

Książka Aubrey’a Flegga wprowadza w niezwykły świat XVII-wiecznej Holandii. Portretuje złoty wiek malarstwa, epokę narodzin wielkich mistrzów i rozkwitu gospodarczego, a jednocześnie niepokojów religijnych – znane również z książki Dziewczyna z perłą.

Moja recenzja:

„Skrzydła nad Delft” to debiutancka powieść irlandzkiego pisarza, która wkrótce po wydaniu została okrzyknięta bestsellerem. Ja osobiście nie sięgnęłam po nią z tego powodu, lecz dlatego, że miała nawiązywać atmosferą do mojej ulubionej „Dziewczyny z perłą”. Czy nawiązywała? Cóż raczej tak, ale nie zostało to spowodowane magicznym klimatem, lecz licznymi podobieństwami fabuł obu dzieł.

Przede wszystkim akcja tychże utworów rozgrywa się w Delft, lecz to raczej jeszcze nie zbrodnia, że wydarzenia w obu książkach dzieją się w tym samym mieście, choć z drugiej strony, czy w Holandii nie ma już innych miejscowości?

Dla tych, którzy nie czytali, przedstawię w skrócie fabułę „Dziewczyny…”. Otóż chodziło o to, że znany malarz arystokrata postanowił namalować służącą w perłowych kolczykach. Przez to na mieście zaczęto podejrzewać, że dziewczyna jest jego kochanką, ludzie ją wyszydzali. Do tego dochodziły też chyba kwestie wiary, bo bohaterowie wyznawali (jeśli dobrze pamiętam) różną religię.  

W „Skrzydłach…” jest mniej więcej podobnie z tą różnicą, że malowana szlachcianka nie zakochuje się w artyście, tylko w czeladniku, czyli mamy tak mniej więcej na odwrót niż w przytoczonej wyżej powieści.

Trzecie podobieństwo wynika z profesji ojców obu pań – zajmują się ceramiką i ozdabianiem porcelany. Tyle tylko, ze rodzic służki nie mógł osiągnąć w tej materii zbyt wiele, a wytwórnia pana Eedena świetnie prosperuje.

Pomimo tych oczywistych i mnożących się stale nawiązań brnęłam coraz dalej w powieść, aż w końcu doczekałam się szokującego końca, który… zmienił całe moje pierwotne podejście do książki. To było coś tak niespodziewanego, że jeszcze przez jakiś czas po zakończeniu lektury nie mogłam dojść do siebie. Oczywiście, jak potem zaczęłam się zastanawiać, to można było to przewidzieć, jednak fabuła została tak skonstruowana, by taki sposób rozwiązania akcji nie nasuwał się od razu.

Teraz nurtuje mnie tylko, jak po czymś takim można będzie napisać jeszcze kolejne części. Co innego, gdyby cykl nazywał się trylogia Pietera, a nie Louise.  Autor będzie musiał stanąć na rzęsach, by to jakoś wiarygodnie rozbudować i posklejać.

Tym niemniej nie mogę się już doczekać kolejnego tomu, wprost muszę się dowiedzieć, co będzie dalej i jak pan Flegg pozbędzie się supła, który sam zaplątał.  

A Wam wszystkim polecam sięgniecie po tę książkę. Nie zniechęcajcie się, jak przebrniecie przez początek, to dalej będzie już tylko lepiej a emocji pod koniec nie zabraknie – obiecuję ;).

Moja ocena:

>>4,5/6<<

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Esprit. 

Córka kata - Oliver Pötzsch

Tytuł oryginalny: Die Henkerstochter

Wydawnictwo: Esprit

Przekład: Edyta Panek

Rok wydania zagranicznego: 2008

Rok wydania polskiego: 2011

Ilość stron: 477

Ocena: 5/6

            Jest rok 1624. W małej, spokojnej, niemieckiej mieścinie Schongau wyłowione zostaje z rzeki ciało dwunastoletniego chłopca. Rany kłute wskazują, że został on zamordowany. Na jego plecach wymalowany został tajemniczy symbol, który każe mieszkańcom miasteczka myśleć, że za zbrodnię odpowiedzialna jest czarownica. Szybko zaczynają mnożyć się podejrzenia, kilka zgodnych głosów stwierdza, że widziało ofiarę w domu akuszerki Marty Stechlin w wieczór przed zabójstwem. Rozwścieczony tłum wpada do domu podejrzanej z zamiarem odwetu. Przed gniewem tłumu ratuje ją kat Jakub Kuisl, jednak zmuszony jest zaprowadzić kobietę do więzienia. Wkrótce potem giną kolejne dzieci oraz następuje seria makabrycznych wypadków, która utwierdza ludność w przekonaniu, że Stechlinowa powinna spłonąć na stosie. Tylko Kuisl i jego rodzina nie wierzą w jej winę. Czy uda im się znaleźć prawdziwego mordercę i uratować Martę przed torturami i straszną śmiercią? Kogo jeszcze weźmie sobie na celownik diabeł, szalejący w Shongau?

            „Córka kata” to debiutancka powieść Olivera Pötzsch’a. Inspiracją dla autora były dzieje jego własnych przodków, postacie Jakuba Kuisl’a, jego żony, dzieci są autentyczne. To nadało całej historii realizmu, aczkolwiek jak autor sam podkreśla jest ona jedynie wytworem jego wyobraźni. Niemniej życie mieszkańców miasta bardzo mnie zainteresowało.  Podobały mi się liczne opisy, które wprowadzały czytelnika w zwyczaje i codzienność ludzi z tamtych czasów. Pomimo tego, że treść jest dość obszerna, to nie pamiętam żadnych momentów, gdzie czytanie by mnie nużyło. Moim zdaniem świetnie została wykreowana postać kata Jakuba Kuisl’a. Bardzo ciekawe były jego rozterki moralne związane z przesłuchiwaniem niewinnej Stechlinowej. Niestety już po kilkunastu stronach domyśliłam się, kto jest odpowiedzialny za zamieszki w mieście. Potem moje podejrzenia potwierdziły się. Cóż, nie zawsze zakończenie musi się równać zaskoczeniu, zwłaszcza jeśli powieść jest bardziej historyczną niż sensacyjną.
           Moim zdaniem warto zwrócić uwagę, jak szybko nad życiem miasta może zapanować wściekły, żądny zemsty tłum. Potrzeba znalezienia kozła ofiarnego, na którego będzie można zrzucić odpowiedzialność za własne błędy oraz wszystkie niewyjaśnione zdarzenia jest tak silna, że bez zastanowienia i litości do więzienia zostaje wtrącona niewinna kobieta, która na dodatek , jako położna pomagała wielu z tych ludzi, którzy potem ją oskarżyli. To straszne, jak szybko na sam kraniec umysłu może odejść rozsądek, logiczne myślenie i moralność. Sytuacja ukazana w powieści pokazuje, jak człowiek zapomina o swoim człowieczeństwie i staje się zwierzęciem oraz jak szybko plotka wypiera prawdę. Autor stworzył w swej książce atmosferę tajemniczości a niekiedy nawet grozy – ręka Braunschweiger’a oraz ucieczka przez podziemny labirynt mogą być tego świetnym przykładem. Przez ostatnie 150 stron siedziałam jak na szpilkach i nie mogłam się oderwać od czytania. (Ledwie zdążyłam przygotować się na bierzmowanie mojej siostry, po prostu musiałam skończyć czytać.) Kiedy otrzymałam powieść, spędziłam kilka minut na bacznym obejrzeniu okładki, która wcześniej bardzo mnie zafascynowała. Przystrojone czaszkami i liśćmi włosy kobiety przyciągają wzrok, a cały obraz sprawia, że wzrasta ochota do poznania treści książki. Bardzo lubię, gdy książka jest starannie wykonana, stosownie do historii, jaką zawiera.
           Nie żałuję ani jednej minuty spędzonej z ta powieścią, jestem też pewna, ze za jakiś czas do niej wrócę, a to dzięki urokowi, jaki stwarza podczas czytania oraz niezwykłemu wręcz magnetyzmowi. Tymczasem polecam ją gorąco wszystkim – nie zawiedziecie się! Za możliwość przeczytania wspaniałej powieści dziękuję serdecznie Wydawnictwu Esprit.

 

Przypominam o KONKURSIE!

Juniper Berry i tajemnicze drzewo - M.P. Kozlowsky

Tytuł oryginału: Juniper Berry. A Tale of Terror and Temptation

Tłumaczenie: Anna Papiernik

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania polskiego: 2011

Rok wydania zagranicznego: 2011

Ilość stron: 267

Ocena: 5+/6

Z okładki:

Juniper Berry, córka sławnej i uwielbianej pary aktorów, tęskni do dni, kiedy rodzice mieli jeszcze dla niej czas. Niespodziewanie odkrywa, że za zmianą w ich zachowaniu kryje się mroczna tajemnica, do której kluczem jest niezwykłe drzewo rosnące w ogrodzie. Między jego korzeniami skrywa się przejście do groźnego podziemnego świata, którym rządzą okrutne reguły. Czy Juniper uda się uratować rodziców od losu gorszego niż śmierć?

Otworzyłam książkę podczas krótkiej chwili relaksu zdecydowana przeczytać tylko rozdzialik, no maksimum dwa, bo jeszcze dużo innych ważniejszych rzeczy było przede mną do zrobienia. Zatopiłam się w świat Juniper, utalentowanej jedenastolatki, która całe dnie jest zmuszona spędzać samotnie i zajmować się sobą, bo jej rodzice koncentrują się tylko na karierze i popularności. Pragnienie bycia na topie coraz bardziej ich wyniszcza i zaczyna doprowadzać do paranoi. Mała Juniper jest świadkiem ich wybuchów gniewu, mówienia do siebie czy autoagresji. Przerażona dziewczynka nie może uwierzyć, co stało się z jej wspaniałą, kochającą rodziną, usiłuje dotrzeć do rodziców i pomóc, lecz wszystkie jej starania spełzają na niczym. Pewnego dnia poznaje Gillesa, chłopca, którego nękają podobne do niej problemy. Razem postanawiają odkryć, dlaczego ich rodzice z każdym dniem stają się coraz bardziej inni, obcy.

Brnęłam przez dalsze strony powieści coraz szybciej i szybciej, pragnąc tylko dowiedzieć się, jak to wszystko się dalej potoczy i czy dzieci sobie poradzą. Każde kolejne zdanie wzbudzało we mnie coraz większe emocje, nie mogłam nawet na chwile się oderwać od czytania.  I kiedy po kilku godzinach zamknęłam książkę, magiczny świat głównej bohaterki pozostał ze mną, nie mogąc nawet na moment opuścić moich myśli.

            Minęło już sporo czasu, odkąd w takim tempie pochłonęłam powieść, jestem zachwycona, ze udało mi się trafić na książkę, która tak bardzo poruszyła moje serce. Razem z Juniper odbyłam podróż do tajemniczej krainy, wiernie trwałam u jej boku w chwilach zwątpienia, czy niebezpieczeństwa. Ta wyprawa na długo pozostanie w mojej pamięci.

Powieść Pana M.P. Kozlowsky’ego można traktować nie tylko jako cudowną porywającą historię, niesie ona w sobie też pewne przesłanie, jest opowieścią o współczesnych czasach, gdzie rodzice często nie mają czasu dla swoich dzieci, zajmują się tylko pogonią za pieniędzmi i karierą. Uczy ona, że „pokusy będą towarzyszyć nam zawsze, gdziekolwiek się w życiu udamy i cokolwiek będziemy robić. Zawsze będzie jakieś łatwiejsze wyjście z sytuacji. Ale co z tego? Musimy przezwyciężać takie impulsy; musimy być od nich silniejsi.”.

Cała historia jest tak wspaniała i ujmująca, że przestaje być ważne, że miejscami przypomina słynną „Koralinę” autorstwa Neil’a Gaiman’a, czy też że główny czarny charakter wygląda całkiem jak dementor z opowieści o Harrym Potterze. Można tylko pogratulować autorowi, ze inspirując się tak znamienitymi utworami, był jednocześnie w stanie stworzyć powieść ciekawą i oryginalną.

Na charakter tej książki wpływają także zamieszczone w niej przepiękne ilustracje autorstwa Erwin’a Madrid’a  (stwórcy grafik do filmów Shrek 2 i Madagaskar), nadające całości niezwykłości i pobudzające wyobraźnię. 

            Na zakończenie mogę Wam tylko szczerze polecić tę powieść. Mam nadzieję, że oczaruje Was tak jak mnie.

Za możliwość przeczytania magicznej powieści bardzo dziękuję Wydawnictwu Esprit.

                                                                                                                                                                                                                                           

Africanus. Syn konsula - Santiago Posteguillo

Tytuł oryginału: Africanus. El hijo del consul

Wydawnictwo: Esprit

Rok wydania polskiego: 2011

Rok wydania zagranicznego: 2008

Ilość stron: 427

Ocena:   4+/6

Jest rok 235 przed naszą erą. W domu Publiusza Korneliusza Scypiona przychodzi na świat jego pierworodny syn, który otrzymuje imię po ojcu. Dane mu jest jednak dorastać w bardzo niespokojnych czasach, kiedy na terytoria podlegające Rzymowi napadają kartagińskie wojska pod wodzą znakomitego stratega Hannibala. Chłopiec od najmłodszych lat jest szkolony do walki, gdyż jego rodzice mają świadomość, że jest to wiedza, która jako jedyna będzie w stanie zapewnić mu przetrwanie w przyszłości…

„Africanus. Syn konsula” to pierwsza powieść z Wydawnictwa Esprit, jaką miałam okazje przeczytać. Podeszłam do niej z wielkim entuzjazmem, a także sporymi oczekiwaniami, gdyż interesuję się starożytnością i coś niecoś już na ten temat wiem. I wiecie, co? Nie zawiodłam się!

Wydarzenia dziejące się w książce są przedstawione z punktu widzenia kilku różnych bohaterów: Publiusza Korneliusza Scypiona ojca i syna, kartagińskiego wodza Hannibala oraz młodego rzymianina z ludu Tytusa.  Przeskoki pomiędzy nimi są dobrze akcentowane, czytelnik nie ma żadnych trudności z połapaniem się, o co chodzi.  Na kartach tej powieści opowiedziane są bardzo ważne wydarzenia historyczne, które gdyby potoczyły się inaczej mogłyby zmienić wygląd dzisiejszej Europy.  Jest to także opowieść o ludziach odważnych, przepełnionych ambicją, którzy potrafią zniszczyć wszelkie przeciwności byle tylko osiągnąć zamierzony cel.

W powieści nie brak także opisów dawnych domostw i zwyczajów, wojennej strategii, czy rodzajów broni oraz sposobów walki.  Wśród wojennej zawieruchy możemy też odnaleźć wątek miłosny.

Styl książki jest przyjazny dla czytelnika, pomimo licznych łacińskich nazw i sentencji nie ma problemu z odbiorem – bardzo pomocny jest słowniczek zamieszczony z tyłu.  Nie brakuje także map oraz drzew genealogicznych, które pomagają połapać się w zawirowaniach bitewnych. Czcionka oraz kremowo-beżowy papier także są miłe dla oczu.

Polecam te powieść zarówno tym, którzy maja ochotę na ciekawą przygodówkę, jak i miłośnikom powieści historycznej z elementami militarii. Sama czekam z niecierpliwością na dalsze losy bohaterów, z którymi już zdążyłam się zżyć. J

„Czasami mamy coś dobrego, może niewymarzonego, ale wystarczająco dobrego na własne potrzeby i nie znamy wartości tej rzeczy, nie umiemy jej docenić.”

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Esprit, za co serdecznie dziękuję.