Pomiędzy niebem a piekłem - "Demony. Pokusa" Lisa Desrochers

Tytuł oryginału: Personal Demons

Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

Gatunek: paranormal romance

Cykl: Demony

Tom: I

Rok wydania: 2010

Ilość stron: 367

Wyobrażaliście sobie kiedyś, że stajecie przed wyborem pomiędzy niebem a piekłem? Decyzja wydaje się oczywista, że to niebiosa są tym najbardziej upragnionym przez ludzi miejscem. Jednak dla Frannie nie jest to takie łatwe – dziewczyna jest naznaczona zarówno dla piekła, jak i dla nieba. A nad nią czuwa diabeł, ale także i anioł. Lecz przejdźmy do początku...

Frannie, właściwie Mary Francis Cavanaugh, jest główną bohaterką książki „Demony. Pokusa” autorstwa Lisy Desrochers. Dziewczyna ma 17 lat i jest typową nastolatką, chodzącą do liceum i niewyróżniającą się z tłumu rówieśników. Pochodzi z wielodzietnej rodziny, o zasadniczych, ultrakatolickich poglądach. Najbliższą jej osobą jest ukochany dziadek – miłośnik motoryzacji, z którym zawsze może porozmawiać.

Pewnego dnia w szkole Frannie pojawia się niezwykle przystojny Luc – wysłannik z piekła. Natychmiast przykuwa uwagę dziewczyny, więc diabeł jest pewny spełnienia swojej misji – naznaczenia jej mrocznymi mocami. Lecz, gdy z niebios nadciąga Gabe, już nic nie jest takie łatwe. W tym momencie akcja przyspiesza – pojawia się gorące uczucie i walka o duszę Frannie. Tragiczne tajemnice z przeszłości wychodzą na jaw. Czy nie przekreślą przyszłości nastolatki? Co jeszcze są w stanie zrobić dwaj wysłannicy spoza naszego świata? Jak potoczy się ta historia?

Takiej książki jeszcze nie czytałam! Nie potrafię postawić się w sytuacji głównej bohaterki. Nie umiałabym podjąć decyzji tak trudnej. Za dużo się w jej życiu wydarzyło, by jednoznacznie ocenić zarówno ją, jak i jej postępowanie. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Jest idealnym typem powieści na jeden wieczór. Nie dłuży się, ilość opisów i dialogów jest dobrze wyważona.

Romans i tajemnice, które wręcz wypływają ze stron tej powieści, idealnie dopełniają całości. Nie zdradzę Wam, kto z kim, jak i dlaczego, przekonacie się o tym sami – czytając tę lekturę.

Duży plus należy się także okładce. Wiem, że zawsze oceniam okładki książek, ale to tylko dlatego, że lubię, gdy komponują się z powieścią! I w tym wypadku tak właśnie jest. Zachęca po sięgnięcie po właśnie tę pozycję i stanowi przedsmak tego, co nas w niej czeka.

„Demony. Pokusa” są pierwszą częścią cyklu o historii Frannie. Jest to typowy paranormal romance, ale na pewno mieści się w czołówce tego typu powieści. Każda miłośniczka tego gatunku powinna sięgnąć po tę książkę. Nie zawiedziecie się, a nawet więcej – będziecie zachwycone. Emocje będą Wam towarzyszyć cały czas. Zapewniam, że będzie to historia trzymająca w napięciu do samego końca! Przygotujcie wygodny fotel i herbatę bądź kawę z dodatkiem czekolady lub imbiru. Dlaczego? Zapachy przypraw są związane z jednym z bohaterów, same zobaczycie! Najbardziej uczuciowym i wrażliwym doradzam paczkę chusteczek, tak w razie czego.

A ja z niecierpliwością czekam na moment, gdy sięgnę po kolejny tom tej historii.

Moja ocena:

4+/6

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję serdecznie Wydawnictwu Dolnośląskiemu.

Mroczna toń - Tricia Rayburn

Tytuł oryginału: Dark Water
Wydawnictwo: Dolnośląskie
Rok wydania: 2013
Cykl: Syreny
Tom: 3
Gatunek: paranormal romance
Ilość stron: 389

Wierzycie w stworzenia z baśni, mitów i legend? Wyobrażaliście sobie kiedyś, że syreny istnieją naprawdę? Czy żyją w oceanie a może na lądzie wśród nas? Jak wyglądają? A przede wszystkim - czy stanowią zagrożenie?

Syreny w świecie wykreowanym przez Tricię Rayburn nie są istotami z bajek dla dzieci. Nie posiadają łusek i rybiego ogona. Jedyną cechą, która łączy je z ich baśniową wersją, jest nieziemskie piękno. Żyją na lądzie i żeby przetrwać muszą stale nawadniać się, jeść sól, morskie rośliny i brać kąpiele w oceanie. Lecz to niewystarcza, by były w pełni sił. Stanowią realne zagrożenie dla mężczyzn, ponieważ kuszą ich, przywołując syrenim śpiewem.

„Mroczna toń” autorstwa Tricii Rayburn to ostatnia część cyklu „Syreny”. Po raz pierwszy miałam z nim styczność podczas ubiegłych wakacji nad morzem. Historia Vanessy tak mnie porwała, że jeszcze na tym samym wyjeździe sięgnęłam po następną część „Głębia”. Na ostatnią książkę tej serii długo czekałam i wiele od niej wymagałam. Czy „Mroczna toń” spełniła moje oczekiwania?

Już od pierwszego spojrzenia na okładkę widzimy, że historia zawarta w książce związana jest z wodą. Tak samo jak w poprzednich częściach oddaje ona klimat i nastrój. Osobiście uwielbiam wszystkie okładki tego cyklu, lecz ostatnia jest już prawdziwym arcydziełem. Z całą pewnością zachęca do kupna.

„Mroczna toń” zawiera kontynuację historii Vanessy. Dziewczyna po ostatnich przeżyciach musi poukładać swoje życie na nowo. Lecz mroczna tajemnica, którą ukrywa przed światem, skutecznie przeszkadza jej w powrocie do normalności. Na szczęście może ona liczyć na swoich rodziców, a także na najlepszą przyjaciółkę Paige.

Wszystko na nowo komplikuje powrót do Winter Harbour, gdzie wracają przykre wspomnienia oraz ból po rozstaniu z Simonem – byłym chłopakiem Vanessy. Dziewczyna mimo swojego „nowego ja” nadal go kocha i nie chce go zranić. Jednak obawia się wyjawić mu prawdę.

Vanessa dostaje pracę u Paige w restauracji, gdzie dziewczyny mogą być razem i okazywać sobie wsparcie. Razem także próbują na nowo rozkręcić interes, który ostatnimi czasy trochę podupadł. W Winter Harbour natomiast nastał spokój po ostatnich tragicznych wydarzeniach. Jak się okazuje jest to jedynie „cisza przed burzą”. Anonimowe zdjęcia, ostrzeżenia, groźby, a w końcu tajemnicze morderstwa kobiet zmuszają Vanessę do podjęcia współpracy z Simonem, by wyjaśnić te kolejne dziwne wydarzenia. Czy dawni wrogowie powrócili? A co ma z tym wszystkim wspólnego nowo poznany Colin? Czy cała ta sytuacja na nowo zcali Vanessę i Simona? Czy dziewczyna poradzi sobie ze swoją syrenią naturą?

„Mroczna toń” to tak jak dwie poprzednie części idealna lektura na wakacyjny wyjazd, szczególnie nad morze! Miło po nią sięgnąć także w zimowy wieczór z kubkiem kakao. Jej klimat przenosi czytelnika w nieco cieplejsze miejsce, dzięki czemu mróz i śnieg za oknem nie są już tak straszne.

Polecam tę część jak i cały cykl „Syrena” wszystkim osobom kochającym fantastykę i tęskniącym za wakacjami i zapachem morskiej wody. „Mroczna toń” zawiera w sobie tajemnicę, dramat i miłość. Trzyma w napięciu od samego początku do ostatniej strony, nie pozwala czytelnikowi na oderwanie się i chwilę wytchnienia. Polecam serdecznie.

Moja ocena:

5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Grupie Wydawniczej Publicat.

Pocałunek anioła - Elizabeth Chandler

Wydawnictwo: Dolnośląskie
Tytuł oryginału: Kissed by an Angel
Przekład: Dorota Strukowska
Cykl: Pocałunek anioła
Tom: 1
Ilość stron: 224

Wierzycie w anioły? Nastoletnia Ivy wierzy. Ostatnio w jej życiu zaszło wiele zmian. Jej matka wzięła ślub, przez co Ivy i jej młodszy brat musieli przeprowadzić się do domu ojczyma, zaaklimatyzować się w nieznanym miejscu, a także zaakceptować przyrodniego brata.

Dziewczyna dość szybko odnajduje się w nowej sytuacji, mimo że musi także oddać swojego ukochanego kota. Dodatkowo pomaga jej jej chłopak – Tristan. Historię, jak się poznali, a także jak rozkwitło między nimi uczucie poznajemy równolegle z innymi wydarzeniami.

Ivy jest szczęśliwa – zmiany w rodzinie już jej nie przeszkadzają, nie musi się martwić o swojego młodszego brata, u boku ma osobę, którą kocha. Niestety, spokój ten przerywa nieszczęśliwy wypadek i na zawsze rozrywa więzi między Ivy, a Tristanem.

Tristan, który dotychczas nie rozumiał wiary swojej dziewczyny w boskie istoty, sam gwałtownie zostaje utwierdzony w przekonaniu, że istnieją.

Ivy utraciła całą radość z życia, ma koszmary, wizje wypadku ją prześladują. Dziewczyna przestaje wierzyć w anioły, stara się oderwać od ostatnich traumatycznych wydarzeń poprzez normalne życie – spotyka się z przyjaciółmi, chodzi do szkoły.

Tristan stara się za wszelką cenę pokazać Ivy, że jest przy niej i nad nią czuwa. Sam z kolei nie rozumie, jaką ma misję.

Czy Tristan dowie się co kryje się za splotem ostatnich wydarzeń? Czy Ivy uwierzy, że nie została sama?

Dawno już nie spotkałam się z tak zaskakującą i nieprzewidywalną powieścią.  Przede wszystkim zaczyna się wybuchowo, co sprawia, że czytelnik od razu chce czytać dalej, by poznać przyczyny zaistniałych faktów.  Dodatkowo mała objętość sprawia, że lektura trwa jeden wieczór.

Czas spędzony z książką obfituje w wiele gwałtownych emocji. Następujące po sobie wydarzenia sprawiają, że człowiek wprost nie może usiedzieć w miejscu z nadmiernej ekscytacji i podniecenia. Przyczyną takiego stanu jest świetny styl autorki, która barwnie i obrazowo opisuje poszczególne sceny, a także sprawia, że jej bohaterowie prowadzą interesujące dialogi. 

Wiele momentów w pierwszej części cyklu przyprawiło mnie o dreszcze i wypieki na twarzy. A kiedy po kilku niespokojnych i niezapomnianych godzinach zamknęłam książkę, me serce ogarnął żal, że nie mam od razu pod ręką kolejnych tomów. Bo po początkowym zdecydowanie stwierdzam, że seria zapowiada się na taką, z którą można spędzić całą noc i nie zmrużyć oka ani na chwilę. Czy mam rację? Będę to mogła potwierdzić tylko przez zapoznanie się z dalszym ciągiem tej niesamowitej historii. 

Polecam wszystkim gorąco sięgnięcie po cykl "Pocałunek anioła". Jest wręcz idealny dla tych, którzy uwielbiają emocjonować się lekturą, jak i tych, którzy chcą choć na małą chwilę oddalić się od codzienności i zagłębić w niesamowitą opowieść o miłości. 

Moja ocena:
5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Wydawnictwu Dolnośląskiemu.

W cieniu klątwy - Alyson Noel

Tytuł oryginału: Shadowland

Przekład: Dobromiła Jankowska

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Cykl: Nieśmiertelni tom. 3

Rok wydania zagranicznego: 2009

Rok wydania polskiego: 2011

Stron: 318

Ocena: 2+/6

Z okładki

Ever i Damen towarzyszyli sobie w poprzednich niezliczonych wcieleniach: wspólnie zwalczyli najpotężniejszych wrogów, by zawsze móc być razem. I kiedy już szczęście jest w zasięgu ręki, na Damena spada okrutna klątwa. Teraz każdy dotyk czy muśnięcie ust może oznaczać jego nagłą śmierć i wtrącenie do Shadowlandu – krainy cieni. Pragnąc ocalić ukochanego, Ever zaczyna interesować się magią. Pomaga jej nieoczekiwany sprzymierzeniec – surfer o imieniu Jude. Mimo że ci dwoje dopiero się poznali, czują, że spotkali się już wcześniej, dużo wcześniej. Choć Ever jest lojalna wobec Damena, coś przyciąga ją do Jude’a – zielonookiego blondyna o złotych włosach, z talentem do magii i tajemniczą przeszłością. Ever zawsze wierzyła, że to Damen jest jej bratnią duszą, jej przeznaczeniem. A jeśli los miał wobec tej dwójki inne plany? Wieczna miłość nieśmiertelnych zostaje wystawiona na ciężką próbę.

Przeczytałam ją jakieś trzy tygodnie temu i w końcu udało mi się zabrać za pisanie recenzji. Jest jednak mały problem, mianowicie w ogóle nie pamiętam, o czym ta część była. Cos tam mi się kołacze, że Ever i Damen nadal nie mogli się dotykać, a ona znalazła pracę i poznała surfera przystojniaka, a potem się okazało,  że to jakieś kolejne wcielenie jej ukochanego z poprzednich żyć. (?) A i jeszcze cos tam, że Romano naściągał więcej nieśmiertelnych i podał truciznę przyjaciółce Ever i ona musiała wybierać między przyjaźnią, a miłością. Nie pytajcie mnie jednak, jak wybrała, bo i tak nie mam pojęcia.

W ogóle to ta część była do kitu i moja recenzja też jest raczej do kitu. Nie chcę mi się o tym pisać i dalej tego czytać. Miałam jeszcze kolejną część z biblioteki, ale rzuciłam to w diabły i poszłam oddać wszystkie. Szkoda czasu na to dziadostwo. Odzywa się we mnie obrońca przyrody, który grzmi – po co zmarnowano tyle drzew na papier do tego badziewia?  A tak na marginesie to z tego, co mi się przypomina, to w tym tomie znowu było pełno literówek. Cóż nawet korektor nie miał tyle siły, by z uwagą to czytać. I nie dziwię się…

Jak to się mówi, gusta są różne, ale ja nie mam zielonego pojęcia jak TO się może komukolwiek podobać. Toć to zwykła szmira, od której saga „Zmierzch” w całej swojej marności jest 100 razy lepsza. Nie wiem już, czemu oceniłam to na 2+, zrobiłam to świeżo po lekturze, więc dobra tam, niech już tak zostanie.

A teraz tak na serio – taka moja złota rada prosto z serca – darujcie sobie ten tom, poprzednie i następne. Zaręczam, że nic nie stracicie, a cennego czasu marnować nie warto. 

Błękitna godzina - Alison Noël

Tytuł oryginału: Blue Moon
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie
Rok wydania polskiego: 2010
Rok wydania zagranicznego: 2009
Ilość stron: 285
Ocena: 3/6


Z okładki:
Ever Bloom zdawało się, że po tragicznych przeżyciach i stracie ukochanej rodziny w końcu odnalazła szczęście. Zakochana bez pamięci w Damenie, układa sobie życie na nowo. Zdobywa wiedzę dostępną tylko dla wybranych, a jej moce rosną. Tymczasem coś strasznego zaczyna się dziać z Damenem. Tajemnicza choroba sprawia, że nie tylko słabnie, starzeje się i traci dar nieśmiertelności, ale coś odbiera mu także pamięć, tożsamość, uczucia – życie. 
Ever postanawia zrobić co tylko w jej mocy, by ratować ukochanego. Przenosi się do Summerlandu – krainy, w której poznaje nie tylko sekret przeszłości Damena, ale także starożytne księgi, kryjące tajemnicę podróżowania w czasie. Zbliżająca się „błękitna godzina” to jedyny moment, kiedy można odwrócić bieg historii. Ever musi wybrać – czy cofnąć wskazówki zegara i uratować rodzinę przed wypadkiem, czy zostać w teraźniejszości i walczyć o Damena, który z każdym dniem traci siły. 

Drugi tom cyklu "Nieśmiertelni" w niczym nie był lepszy od pierwszego. Wydaje mi się nawet, że był znacznie gorszy zarówno pod względem fabularnym jak i językowym. 

Po pierwsze, w tej części absolutnie nic ciekawego się nie dzieje, akcja wlecze się jak flaki, jest nudno, nudno i jeszcze raz nudno.  Dopiero mniej więcej od 200 strony, czyli po dobrych dwóch trzecich powieści tempo trochę przyspiesza. 

Po drugie, w oczy bardzo rzuca się ogrom literówek. W zasadzie nie ma takiej strony, gdzie nie byłoby błędów. To strasznie rozprasza podczas czytania. 

Jeśli chodzi o przygody głównej bohaterki, to nie spodobało mi się, że z każdym problemem latała do Summerlandu, gdzie otrzymywała rozwiązania podane na tacy. To zupełnie nie pozwalało jej na myślenie i samodzielne działanie i było głównym czynnikiem wpływającym na marną jakość powieści i bezgraniczną nudę. No bo wyobraźcie sobie jakby to było, gdyby Wasze kłopoty same się rozwiązywały, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki? Wiem, że nieraz jest to bardzo kuszące, ale gdyby tak naprawdę się działo nigdy nie nabralibyśmy doświadczenia i nie nauczylibyśmy się przezorności i odpowiedzialności za własne czyny. 

Tak samo dzieje się z Ever, która pod koniec przestaje logicznie myśleć pod wpływem strachu o ukochanego i postanawia zaufać aż dwóm niewłaściwym osobom, przez co na zawsze niszczy szanse na fizyczne, że tak się wyrażę, obcowanie z Damenem (którego z resztą przez całą powieść się lęka, aż w końcu jest za późno by przypieczętować ich związek). A swoją drogą wątek ze skonsumowaniem związku przypomina mi trochę kolumnę "Dylematy Agaty" z tygodnika publikowanego w moim mieście, gdzie ludzie żalą się na swoje miłosne problemy (a raczej ich cielesną stronę). Po prostu żenujące...

Krótko mówiąc, zupełnie nie rozumiem osób, które twierdzą, że ten cykl jest lepszy od sagi "Zmierzch", ale jak mawia moja znajoma "o gustach się nie dyskutuje". Powiem więc tak - jak chcecie to czytajcie, ale lepiej robić to tylko wtedy gdy Wasze mózgi są naprawdę zmęczone i pracują na poziomie dziesięcioprocentowym.  Ja właśnie czytam trzecią część w przerwach między przygotowaniami do matury, więc stan mojej koncentracji jest odpowiedni.

"Dom to nie jest jedno miejsce - będzie tam, gdzie chcesz go stworzyć." - Właśnie za ten cytat oraz to, że nie udało mi się do końca przewidzieć zakończenia, dałam 3, choć nie jestem do końca przekonano, że ten tom zasługuje na aż tak wysoką notę. 

Ever - Alyson Noël

Tytuł oryginału: Evermore
Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie
Rok wydania zagranicznego: 2009
Rok wydania polskiego: 2010
Ilość stron: 297
Ocena: 3/6


Z okładki:


Niezwykła opowieść o Nieśmiertelnych i nowym świecie, w którym prawdziwa miłość nigdy nie umiera. 

Pewnego koszmarnego dnia szesnastoletnia Ever Bloom traci w wypadku samochodowym najbliższą rodzinę. Od tej chwili staje się medium – słyszy myśli różnych ludzi, widzi ich aurę i dzięki przelotnemu choćby dotykowi może poznać ich przeszłość. Te nadprzyrodzone umiejętności sprawiają, że otoczenie traktuje ją jak dziwadło, więc Ever zamyka się w sobie i odgradza od świata. 

Wszystko się zmienia, kiedy dziewczyna poznaje Damena Auguste'a. Tylko on potrafi wyciszyć dudniące w jej głowie głosy i wejrzeć w jej duszę. Dzięki niemu Ever wchodzi w świat alchemii i magii, dowiadując się rzeczy, o których zwykły śmiertelnik nie ma pojęcia. Kim jest Damen? Skąd pochodzi? Jakie sekrety skrywa? Na te pytania Ever nie zna odpowiedzi. Wie jedynie, że zakochała się bez pamięci i że jej życie wkrótce zmieni się nie do poznania. 



Zaczęła się moja przygoda z cyklem Nieśmiertelni, nie jestem jakoś specjalnie zachwycona, ale też nie czuję rozczarowania. Główna bohaterka wydaje mi się trochę głupkowata, jednak komuś, kogo dotknęła taka trauma można pewne rzeczy wybaczyć. Spodobało mi się, że może kontaktować się ze swoją zmarłą siostrą, to było rzeczywiście coś ciekawego, co wzbogacało fabułę. 
Damen Auguste raczej mnie wkurzał, nie poczułam do niego specjalnej sympatii. Zupełnie nie przypadł mi do gustu jego podryw na tulipany oraz to, że zamiast zając się tylko Ever flirtował z innymi dziewczynami, choć w sumie facet potrzebował pewnie urozmaiceń. :) 


Ciekawy pomysł także z Summerlandem, aczkolwiek nazwa jak dla mnie trochę idiotyczna, powinno to brzmieć jakoś poważniej, ale cóż to nie ja jestem autorką. 


Język powieści raczej płaski, zdania nie są jakoś przesadnie rozbudowane, ale cała akcja ogólnie może być. Zauważyłam, że w książkach tego typu dużo się ostatnio namnożyło wszelkiego rodzaju Damon'ów, czy Damen'ów. Skąd taki popyt na to właśnie imię? 


Podsumowując, Ever do wybitnych nie należy, ale jest całkiem niezła na chwile relaksu, bo nie wymaga specjalnej koncentracji. Znacznie bardziej wolę Sagę Zmierzch, ale tutaj nie jest jeszcze jakoś najgorzej. Podjęłam decyzję, żeby zabrać się za następne części cyklu, po tym jak znalazłam trzy kolejne tomy w bibliotece (teraz są już u mnie na półce i czekają na swoją kolej).