Opinie #2 - Igrzyska śmierci, W pierścieniu ognia, Kosogłos - Suzanne Collins

W końcu i ja miałam przyjemność zapoznać się z tą ognistą trylogią. Pierwszy tom pochłonęłam w niespełna dwa dni. Dostarczył mi wielu emocji, sprawił, że przeniosłam się do całkiem odmiennego świata i razem z bohaterami walczyłam na arenie o przetrwanie. Dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą o czym jest ten cykl przedstawiam mały skrót. 

Katniss Everdeen to odważna szesnastolatka, która w ogarniętym biedą Dwunastym Dystrykcie musi wyżywić swoją trzyosobową rodzinę. Aby tego dokonać niemal każdego dnia nielegalnie poluje w lesie. Młodsza siostra jest dla niej najważniejsza, kocha ją nad życie. Kiedy więc na tegorocznych dożynkach jej imię zostaje wyciągnięte z kuli, podczas losowania przedstawicieli na Głodowe Igrzyska, na których dzieci ze wszystkich 12 dystryktów walczą na śmierć i życie, Katniss bez wahania zgłasza się na ochotnika w zamian za nią. Razem z drugim trybutem Peetą zostają zabrani do Kapitolu, gdzie już wkrótce wezmą udział w transmitowanych na żywo igrzyskach. Katniss i Peeta szybko orientują się, że najlepszą dla nich strategią na przetrwanie będzie udawanie zakochanej pary. Jedno z nich uważa to jednak za coś więcej... 

Ten tom bardzo przypadł mi do gustu. Jedyne,  na co mogę narzekać to główna bohaterka, która moim zdaniem była zimna, niewrażliwa i wyrachowana. Ciepłe uczucia rezerwowała tylko dla swojej siostry i przyjaciół Gale'a oraz Cinny. Innych zaś wykorzystywała do swoich celów i nie potrafiła zrozumieć, że nie są tak silni i wytrzymali psychicznie, jak ona. 

W kolejnej części jej zachowanie nieco się poprawiło, jednakże zaczęło już robić się przewidywalnie i nudnawo. Taka powtórka z rozrywki, powiedzmy sobie. 

Zaś "Kosogłos" zupełnie mnie rozczarował. Spodziewałam się czegoś naprawdę mocnego, co na długo zapadnie mi w pamięć, a tymczasem dostałam takie "potterowe" zakończenie. Chodzi mi o to, że autorka uśmierciła w zasadzie wszystkie fajne poboczne postacie, pozwalając przeżyć tylko głównej trójce. Moim zdaniem wypadłoby znacznie lepiej, np. gdyby Katniss poświęciła swe życie w walce o rewolucję, czy coś w tym stylu. A tu nawet ta dziewucha nie była w stanie się do końca zdecydować, czy tak naprawdę obchodzi ją jej kraj i obalenie dotychczasowej władzy. Cały swój czas poświęcała na rozważania, czy wybrać Peetę, czy Gale'a... Żenujące. 

Podsumowując, trylogia bez wątpienia jest warta przeczytania, zaczyna się świetnie, potem poziom nieco spada, ale i tak dobrze się czyta. Bez wątpienia każdy, chcący cieszyć się mianem prawdziwego czytelnika, powinien się z nią zapoznać, by wiedzieć o co tyle szumu wokół niej i móc wyrobić sobie swoją własną opinię.

Moja ocena całości:

>>4,5/6<< 

Jakie są opinie tych, z Was, którzy "Igrzyska..." mają już za sobą? Mam jeszcze jedno pytanie, uleciało mi gdzieś w zakończeniu, co się stało z Ceasarem Flickermanem? Ktoś pamięta? Była o tym w ogóle jakaś wzmianka?

***
Ostatnio trochę zaniedbałam Was i bloga, lecz teraz wróciłam i postaram się to wszystko nadrobić. W najbliższych dniach kolejne recenzje. Będziecie mogli u mnie poczytać o jednej z powieści Agnieszki Lingas-Łoniewskiej, czy najnowszym bestsellerze Marcus'a Sakey'a. Zapraszam :)

Opinie #1 ("Dotyk Julii", "Informacjonistka", "Córka dymu i kości")

Pomyślałam, że nie ma sensu wysilać się na długie i z gruntu bezsensowne recenzje, gdy nie mam o książkach zbyt wiele do powiedzenia i postanowiłam zapoczątkować serię postów z opiniami zbiorowymi, które będą się pojawiać na blogu co jakiś czas. 

"Dotyk Julii" - Tahereh Mafi

Powieść opowiada o dziewczynie, której dotyk zabija i z tego powodu została ona odizolowana od świata. Pewnego dnia do jej celi trafia Adam - chłopak, który wydaje się jej znajomy. Okazuje się, że na talencie Julii zależy nowemu władcy, który chce go użyć jako broni i składa nastolatce propozycję nie do odrzucenia... 

I dalej to się wszystko tak toczy i toczy i jest coraz bardziej miałkie. Aż nie chce mi się wierzyć w twierdzenia autorki, że nie widziała "X-men'ów", przed napisaniem swojej powieści. Julia przypomina Rouge, Adam Bobby'ego, a dalej to już się czułam, jakbym do jakiejś innej wersji szkoły Charles'a Xavier'a trafiła. 
I jeszcze ten styl pisania. Tak bardzo bardzo bardzo żenujący. Jak w tandetnym romansidle... Kto nie wierzy niech sobie poczyta na głos, wtedy te dialogi na cztery nogi nabierają dopiero pełnego wymiaru. Zupełnie nie wiem, czemu po przeczytaniu oceniłam na 3,5/6, w sumie to powinno być niżej. To chyba dlatego, że lubię "X-men'ów".

"Informacjonistka" - Taylor Stevens

Vanessa Michael Munroe ma dość nietypowe zajęcie - zbiera informacje na zlecenie bogatych firm i korporacji. Pewnego dnia biznesmen Richard Burbank prosi ją, aby udała się do Afryki i spróbowała znaleźć jakiś ślad po jego zaginionej cztery lata temu córce. Essa zgadza się i powraca do krainy swojego dzieciństwa, dawnych wspomnień i ukrytych za nimi demonów...

Na okładce napisano: "niezwykły thriller, mocny i poruszający z przyprawiającym o dreszcz zabójczym finałem". Cóż ja jednak muszę to chyba trochę zdementować... Po pierwsze nudnawy, mało wciągający, tematyka taka sobie, niezbyt interesuje mnie polityka Afryki, za nic nie mogłam się w niej połapać, a wyjaśnienia Vanessy tylko jeszcze bardziej mi wszystko gmatwały. Bohaterowie zaś to prawdziwi herosi, przez 90% powieści wszystko im się udawało, od razu wpadli na trop zaginionej, zręcznie umykali pościgom, wojsku i zabójcom. Co do tego końca, to moim zdaniem przede wszystkim nie pasował do całości. Bo akcja toczyła się słodko, lekko i przyjemnie, aż tu nagle znikąd pojawili się żołnierze (których przecież nasza dzielna grupa zmyliła, zgubiła i w ogóle nie powinno ich tam być!) i zrobili "zabójczy finał"... Ech, rozczarowałam się, spodziewałam się czegoś znacznie lepszego... A jakby tego było mało to domyśliłam się, kto zdradził Essę... 2/6

"Córka dymu i kości" - Laini Taylor

Karou to mieszkająca w Pradze dziewczyna, wychowana przez chimery . Pewnego dnia na drzwiach prowadzących do sklepów jej ojczyma pojawiają się tajemnicze odciski dłoni, a wkrótce potem wszystkie one zostają spalone, a Karou jest ścigana przez serafina Akivę o morderczych instynktach... 

Marne to moje streszczenie początku fabuły, ale jest ona tak rozbudowana, że po prostu nie da się jej zawrzeć w kilku zdaniach. Jestem pełna podziwu dla siły wyobraźni autorki, jej książka to coś wspaniałego! Z utęsknieniem wyczekuję kolejnej części, muszę koniecznie poznać dalsze losy Karou, dowiedzieć się, czy będzie w stanie wybaczyć Akivie krzywdę jej rodziny i czy dalej będzie go kochać. Ta powieść to prawdziwa perła - 5,5/6. Polecam!

Czytaliście którąś z tych książek? Jakie są wasze wrażenia?