Szpiedzy na Bałkanach - Alan Furst

Recenzja bierze udział w konkursie dla syndykalistów.

Wydawnictwo: Sonia Draga
Data wydania: 07/2013
Ilość stron: 344


Wojna w Grecji nadchodzi coraz szybciej. Pracownik tajnej komórki policyjnej Costa Zannis wie o tym najlepiej. Angażuje się w utworzenie trasy przerzutowej zbiegłych żydowskich uciekinierów z Niemiec do Turcji. Przedsięwzięcie nie jest łatwe. Należy postarać się o fundusze do opłacania celników, a także ludzi, którzy będą eskortować uciekinierów z miejsca na miejsce. Najtrudniejsze jest zdobycie wiz do Turcji. Aby to osiągnąć Zannis będzie musiał wykorzystać wszystkie swoje kontakty...

Choć opisałam treść fabuły pod kątem tras przerzutowych, nie koncentruje się ona tylko na nich. Tak naprawdę powieść zaczyna się od zagadkowego morderstwa, potem ukazuje życie w wojsku, następnie organizowanie ucieczek Żydów i tajne misje szpiegowskie oraz dyplomatyczne. W gruncie rzeczy przedstawia kilka niezupełnie spójnych ze sobą wydarzeń, które nie splatają się razem w sensowny koniec. To trochę tak, jakby autor miał wiele pomysłów i chciał jak najwięcej z nich zawrzeć w swojej książce, przez co wszystkie wydają się jakby niedopracowane, braknie im szczegółów. Już same trasy przerzutowe to ciekawy motyw, z chęcią czytałabym tylko o nich, bez reszty niepotrzebnych pobocznych wątków. Uwierzycie, że pisarz-zdolniacha wcisnął jeszcze do tej cienkiej książki dwa romanse?!

Costa Zannis jest takim bohaterem, o przygodach którego można by stworzyć kilkutomowy cykl powieści detektywistyczno-kryminalnych. Przystojny, charyzmatyczny, inteligentny - no normalnie tajny agent z krwi i kości.

Powieść, jak na historię osadzoną w czasach II Wojny Światowej, jest mało tragiczna. Cały czas czekałam na jakieś niepowodzenie, czy też na to, że bohaterowie zdadzą sobie wreszcie sprawę z tego, że jest wojna i przestaną żyć tak jak dawniej, chodzić do restauracji czy na imprezy, a tu w zasadzie do samego końca pełen luzik. I w sumie oprócz chwili stresu na przedostatniej stronie dalej też wszystko toczy się gładko. Za słodkie to zakończenie, oj za słodkie, zupełnie odrealnione...

Generalnie powieść miała duży potencjał, trasy przerzutowe były naprawdę świetnym pomysłem, tyle że w wykonaniu coś nie zatrybiło. Wielka szkoda.

Moja ocena:
5/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Sonia Draga.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Wszyscy będziemy obserwowani... ("Czarna lista" Brad Thor)

Tytuł oryginału: Black List
Wydawnictwo: Sonia Draga
Gatunek: powieść sensacyjna
Cykl: Scot Harvath
Tom: 11
Rok wydania: 2013
Ilość stron: 380

Pierwszy raz miałam okazję czytać książkę tego autora. Z tego co udało mi się ustalić jest to już jedenasty tom przygód głównego bohatera Scota Harvatha, zaś w Polsce wydano łącznie dopiero trzy (1, 6 i 11).
Podczas czytania nie miałam jednak wrażenia, że brakuje mi jakichś wcześniejszych treści, więc po powieść śmiało można sięgać bez znajomości poprzednich części.

W Paryżu ktoś urządza zasadzkę na Harvatha i jego znajomą. Mężczyźnie udaje się ujść z życiem i zaczyna ze swoimi prześladowcami grę w kotka i myszkę. Zatrzymuje się w Hiszpanii u zaprzyjaźnionego byłego agenta i próbuje skontaktować się z resztą swojej grupy. Nie udaje mu się to jednak, co każe mu domniemywać najgorszego. Niespodziewanie odzywa się do niego dawny druh Nicolas, który także wpadł w solidne kłopoty. A wszystkiemu winien jest nośnik pamięci, który znajoma Nicolasa wykradła ATS, podlegającej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego i przed śmiercią przekazała siostrze wraz z instrukcjami, jak dotrzeć do Nicolasa, bo tylko on jest w stanie odczytać zawarte na nim dane i udaremnić największy zamach terrorystyczny w historii Stanów Zjednoczonych.

Scot Harvath przez całą powieść przenosi się z miejsca na miejsce, czasem aż ciężko nadążyć za tokiem jego myślenia, ale dzięki temu zawsze o krok wyprzedza ATS. Trochę denerwuje fakt, że za każdym razem udaje mu się wyjść bez szwanku z choćby największej zasadzki. Ale w końcu to tajny agent ze świetnym wyszkoleniem i wieloletnim doświadczeniem, a w dodatku na pewno w lepszej kondycji fizycznej niż Bond w "Skyfall". Więc czego innego się spodziewać?

Należy zwrócić uwagę na wspaniałe wykreowanie Nicolasa. Człowiek o niskim wzroście, ale za to o genialnym umyśle. Autor stworzył mu wiarygodną, trudną przeszłość, która ukształtowała go i uczyniła z niego osobę silną, ale jednocześnie nieśmiałą i zakompleksioną. To ewidentnie najlepszy bohater w powieści,  przyznam, że czekałam kiedy znów pojawią się epizody o nim. (Bo musicie wiedzieć, że każdy kolejny rozdział jest przypisany konkretnej postaci, zatem w miarę czytania skaczemy od bohatera do bohatera.)

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach się nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni...

"- Jaki wyrok?
- Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton.
- Co mam zrobić?
- Śledź go.
- A jeśli faktycznie kłamie?
- Dodaj go do listy."

Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

Moja ocena:

4/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Wydawnictwu Sonia Draga.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Zaginiona dziewczyna - Gillian Flynn

Tytuł oryginalny: Gone Girl
Wydawnictwo: G+J
Rok wydania: 2013
Gatunek: thriller
Ilość stron: 650

W piątą rocznicę ślubu żona Nicka Dunne'a Amy znika. Rozpoczyna się szeroko zakrojona akcja poszukiwawcza. Policja przeszukuje wszystkie okoliczne bary, meliny i rzeki. Wszystkie starania spełzają na niczym, Amy przepada jak kamień w wodę. Krąg podejrzeń zacieśnia się jak kleszcze na Nicku. Wszystkie dowody wskazują na niego. Czy jednak to właśnie on zrobił coś Amy? Do czego może posunąć się współmałżonek, gdy ochładzają się wzajemne stosunki?

Postanowiłam napisać jak najkrótsze streszczenie fabuły, bo to właśnie element zaskoczenia jest jej największym atutem i  każdy zdradzony fragment może znacznie zepsuć lekturę. Gdy Amy znika, czytelnik cały czas zadaje sobie pytanie, co ma z tym wspólnego jej mąż. Jednak w miarę postępu akcji pojawia się mnóstwo nowych podejrzanych i każdy zdaje się mieć solidny motyw, by pozbyć się pani Dunne. I zaczyna się galimatias. W zasadzie po każdym kolejnym rozdziale miałam nowego typa i kolejną koncepcję tego, co się wydarzyło. I to było... coś wspaniałego! Dawno nie miałam w ręku powieści, która zmusiła mnie do tak wielkiego główkowania, tworzenia coraz bardziej nieprawdopodobnych teorii i spędzała sen z powiek. Przyznam, że częściowo doszłam do tego, co się wydarzyło, ale i tak zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. 

Nick i Amy to postacie wielowarstwowe i bardzo złożone. Gdy już wydaje się, że się ich rozgryzło, okazuje się, że mają jakiegoś asa w rękawie. Trzeba oddać autorce, że udało jej się wykreować bohaterów tak pełnych różnych, kontrastowych emocji, którzy nie decydują się na proste rozwiązania, kłamią, kręcą i mataczą. Są naprawdę "głębocy", choć nie lubię tego określenia, bo głęboki to może być staw, wolałabym raczej powiedzieć, że są prawdziwie "ludzcy". 

Trzeba mieć ogromną wyobraźnię, by stworzyć tego typu intrygę. Sprawić, by czytelnik pogubił się w podejrzanych, pochłaniał kolejne strony z prędkością światła i cały czas zastanawiał się, jak to wszystko się dalej potoczy. Spędziłam z tą powieścią kilka fantastycznych godzin i powiem tyle, chcę więcej takich książek!

Jednak pozostaje pewien niepokój, bo zakończenie miało w sobie swego rodzaju grozę. I choć cała powieść toczyła się świetnie, to finisz mnie przeraził. Ekscytujący thriller przemienił się w horror. Nie wiem, czy do końca mi to pasuje, bo choć nie pogardzę i tym gatunkiem, to nie spodziewałam się czegoś takiego i wytrąciło mnie to z równowagi. I choć większość odczyta to zwieńczenie na plus, to mi się ono raczej nie podoba. 

Książkę mogę polecić wszystkim miłośnikom thrilleru, kryminału i sensacji, a także tym, którzy mają ochotę na dużą dawkę emocji i niepewności. Na pewno nie będziecie się nudzić! 

Moja ocena:

5,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie księgarni Merlin.

Powieść możecie nabyć TUTAJ.

Baza recenzji Syndykatu ZwB
Konkurs Zbrodni w Bibliotece

Zazdrość - Gregg Olsen

Tytuł oryginału: Envy
Wydawnictwo: Bukowy Las
Przekład: Magda Białoń-Chalecka
Rok wydania: 2012
Cykl: Pusta trumna
Tom: 1
Gatunek: kryminał młodzieżowy
Ilość stron: 326
Czas czytania: 3 dni

W spokojną bożonarodzeniową noc mieszkańców miasteczka Port Gamble obiega wstrząsająca wieść. Szesnastoletnia Katelyn zginęła tragicznie w łazience we własnym domu. Część ludności uważa, że był to nieszczęśliwy wypadek, jednak okoliczności są dziwne i przywodzą na myśl raczej samobójstwo. Nastoletnie bliźniaczki Hayley i Taylor nie dają wiary żadnej z tych teorii. Niezwykła intuicja podpowiada im, że to morderstwo. Dziewczyny postanawiają poprowadzić śledztwo na własną rękę, by odkryć prawdziwą przyczynę śmierci koleżanki...

Zazwyczaj nie sięgam po kryminały, jednak tym razem postanowiłam zrobić mały wyjątek, gdyż okładka powieści bardzo mnie zaintrygowała. Zatopiłam się zatem w lekturze. Pierwsze, co zwróciło moją uwagę to specyficzny rodzaj narracji, który skojarzył mi się ze sposobem, w jaki opowiadamy dzieciom bajki. Rzucało się to w oczy szczególnie przy długich opisach i było bardzo ciekawym zabiegiem, stanowiącym dość wyrazisty kontrast do kryminalnej fabuły.

Główne bohaterki Hayley i Taylor to interesujący duet. Z wyglądy takie same, posiadają różne charaktery a także odmienne zdolności. Obydwie są swego rodzaju mediami, wrażliwymi na zjawiska nadprzyrodzone. Gdy były małe, zdołały ujść cało z wypadku, którego z całą pewnością nie powinny były przeżyć.Teraz potrafią między innymi komunikować się z duchami, czy rozpoznawać myśli innych ludzi na podstawie przedmiotów do nich należących.

Podobało mi się, że wątek z paranormalnymi umiejętnościami nastolatek nie wysuwał się na pierwszy plan, a tylko pomagał im osiągnąć cel. Powieść skupiała się bardziej na relacjach międzyludzkich oraz emocjach, jakie kierują naszymi czynami, czyli przede wszystkim tytułowej "zazdrości".

Jednak niestety dopatrzyłam się w fabule pewnych nieścisłości. Przede wszystkim nie przekonała mnie motywacja bohaterek do poszukiwania zabójcy. Ot tak po prostu stwierdziły - "musimy poznać prawdę!", pomimo tego, że Katelyn nie była dla nich zbyt bliską osobą. Trzeba przyznać, że to trochę słabe...

Kolejna sprawa to przedmiot, który spowodował śmierć dziewczyny. Co do diabła robił w łazience przy wannie? To chyba jest ostatnie miejsce, w którym można by go umieścić...

I jeszcze jedna rzecz. Zastanawia mnie, dlaczego Shania zrobiła to, co zrobiła? Tu też znowu jakby brakowało motywu. No niby jest wspomniana jakaś dawna obietnica, którą dała matce Hayley i Taylor, ale czy po wielu latach, kiedy relacje obu pań się osłabiły, nadal obowiązywała? A po za tym, czemu sąsiadka miałaby składać tak wiążące przysięgi? Brakuje mi tu jakiegoś wyjaśnienia, może znajdzie się ono w następnym tomie cyklu, bo jak na razie nie widzę sensu postępowania Shani.

"Zazdrość" była całkiem przyjemną lekturą. Spory jej plus stanowiła nietypowa narracja, a także ukazanie relacji łączących mieszkańców małego miasteczka. Autor powinien jednak nieco bardziej przemyśleć wspomniane już aspekty fabuły. Ponadto mniej więcej w połowie książki czytelnik otrzymuje wyraźny znak, co do tego, kto jest odpowiedzialny za to, co stało się z Katelyn. Choć na końcu mamy jeszcze mały dodatek, to podejrzenia w zasadzie w całości się sprawdzają. W tym zakresie zatem także spotkał mnie lekki zawód.

Warto jeszcze wspomnieć o tym, że fabuła powieści odwołuje się do wydarzeń autentycznych. Mianowicie kiedyś pewna nastolatka także zginęła w podobny sposób. W książce ukazane zostało, co na to wpłynęło, ta sama rzecz, która dręczyła Katelyn, doprowadziła do śmierci tamtej dziewczyny  Nie powiem, co to dokładnie, bo nie chcę nikomu psuć lektury, jednak w sumie jak tak porządnie wszystko rozważyć, to z kryminału można też wyciągnąć wartości dydaktyczne. To taka przestroga dla młodzieży, że z pozoru niewinna zabawa może zakończyć się tragicznie.

Z tego względu, a także dzięki nietuzinkowemu stylowi autora powieści zdecydowanie warto przeczytać. Jeśli przymknie się oko na drobne wpadki, to jest to całkiem przyjemna lektura. Doskonale nadaje się dla miłośników kryminału, a także dla osób, które na co dzień nie mają z tym gatunkiem do czynienia. Mnie osobiście zachęciła ona do dania szansy innym tego typu książkom. Z pewnością przeczytam też kolejną część serii. Mam nadzieję, że nie zmienią się w niej główne bohaterki, ponieważ bliźniaczki podbiły moje serce. Zapewniam, że warto je bliżej poznać. :)

Moja ocena:

4,5/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Bukowy Las.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Przypominam o KONKURSIE!

***
Jak Wam się podoba nowy wygląd bloga? Czerwienie już mi się nieco znudziły... Wciąż jeszcze nie mam gotowego loga bloga, więc na razie jeszcze tak roboczo.

Śladem zbrodni - Tess Gerritsen

Tytuł oryginału: In Their Footsteps
Wydawnictwo: Harlequin
Przekład: Jacek Żuławnik
Rok wydania: 2012
Gatunek: thriller z romansem w tle
Ilość stron: 300
Czas czytania: jeden dzień

Beryl i Jordan Tavistock to sieroty przygarnięte przez swojego bajecznie bogatego wuja po śmierci ich rodziców - agentów brytyjskiego wywiadu. Przez wiele lat utrzymywano przed nimi, że zmarli bohatersko na służbie, gdy po dwudziestu latach na bankiecie wychodzi na jaw mroczna prawda. Rodzeństwo nie jest w stanie w nią uwierzyć i udaje się do miasta, gdzie to wszystko się wydarzyło - Paryża. Dołącza do nich Richard, były agent wywiadu, któremu polecono by ich chronił. Między nim i Beryl zaczyna iskrzyć, jednak za wszelką cenę starają się stłumić w sobie pożądanie. We Francji ktoś cały czas depcze tej trójce po piętach, a wkrótce usiłuje uciszyć rodzeństwo, chcące wywlec na wierzch sprawy, które powinny zostać zapomniane. Jordan zostaje wplątany w straszne kłopoty i ląduje w więzieniu, a Beryl grozi śmierć. Czy uda im się wyplątać z tej matni? Czy poznają prawdę o rodzicach? I wreszcie, czy rozwinie się uczucie między Beryl a Richardem? Tego moi drodzy musicie dowiedzieć się już sami...

"Śladem zbrodni" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Tess Gerritsen i przyznam, że mimo iż nie była to może jakaś nadzwyczajna lektura, to jestem z niej zadowolona. Po początkowych oporach akcja mnie wciągnęła i zaciekawiła. Podobało mi się, że z biegiem fabuły namnożyły się przeróżne wątki i wydarzenia, co nie pozwalało nudzić się ani przez chwilę i sprawiło, że zupełnie się już nie spodziewałam, jak cała historia się zakończy.

Mam jednak zastrzeżenia co do kwestii językowych. Miejscami opisy i dialogi wydawały mi się dość ubogie i bez wyrazu. Za dziwny można też uznać fakt, że dwa razy w stosunku do dwóch różnych kobiet pojawiło się określenie "dzika", sformułowane dodatkowo przez odmiennych bohaterów. Litości... To faceci nie mają już jakiejś bardziej rozbudowanej inwencji jeśli chodzi o epitety? Przecież można powiedzieć chociażby "szalona, zabawna, roztrzepana, drapieżna", ale także całkiem inaczej. Gdyby jeszcze to jeden mężczyzna z książki określał tak kobiety, no ale dwaj odmienni? Tutaj zdecydowanie nie popisała się autorka, czy też może tłumacz. I może czepiam się szczególiku, ale to mnie dosyć zirytowało. Czy Ci z Was, którzy czytali powieść, też to zauważyli?

Na uwagę moim zdaniem zasługuje okładka. Może sama w sobie nie wyróżnia się niczym szczególnym, ale podoba mi się, że wszystkie książki tej autorki wydanie przez Harlequina są utrzymane w podobnej tonacji. Ładnie wyglądają na półce, gdy uzbiera się już ich kilka :)

Podsumowując, "Śladem zbrodni" było całkiem miłym czytadełkiem. Może spodziewałam się po nim nieco więcej grozy i strachu, ale zdecydowanie w tej materii nie ma co narzekać. W zamian otrzymałam dreszczyk innego rodzaju emocji, co też było bardzo fajne. Oprócz tych językowych potknięć, o których wcześniej wspominałam, książce nie można niczego zarzucić. Relaksowała, oderwała mnie od codzienności  i sprawiła, że po jej zakończeniu odczułam satysfakcję z dobrze spędzonego czasu. Z całą pewnością w przyszłości zapoznam się jeszcze z innymi powieściami Tess Gerritsen, a tą polecam gorąco wszystkim, którzy mają ochotę na chwilę odprężenia przy lekkiej lekturze.

Moja ocena:

4,5/6

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Harlequin.

 Baza recenzji Syndykatu ZwB

Zapraszam do brania udziału w KONKURSIE!
Łatwe zadanie - atrakcyjne nagrody!

Inkwizytor - Mark Allen Smith

Tytuł oryginału: Inquisitor
Przekład: Jakub Bartoszewicz
Wydawnictwo: Hachette
Gatunek: thriller
Ilość stron: 374
Czas czytania: dwa dni

Geiger zarabia na życie wydobywając z ludzi różne informacje. Jego zleceniodawcy to biznesmani, gangsterzy oraz członkowie mafii. Dostarczają mu delikwenta, a on torturuje go, aż do chwili uzyskania prawdy, na której zależy jego klientom. Geiger ma jednak jedną zasadę – nigdy nie pracuje z dziećmi. Kiedy więc klient dostarcza mu dwunastolatka, chcąc by dowiedział się od niego, gdzie przebywa jego ojciec, który zwiał razem z drogocennym obrazem, Geiger na początku odmawia, lecz po namyśle, wbrew sobie przyjmuje tę robotę. Domyślając się, że chodzi o coś więcej niż tylko o głupie malowidło, Geiger porywa chłopca, czym wplątuje się w grubą aferę. Życie jego, chłopca oraz jego wspólnika jest zagrożone, a zleceniodawca razem z grupą oprychów nieustannie depcze im po piętach. Czy Geigerowi uda się uratować dzieciaka, swojego przyjaciela, a przede wszystkim samego siebie? Dlaczego złodziej obrazu jest tak zawzięcie ścigany? Tego już musicie dowiedzieć się sami…

Czytanie tej powieści było ogromnie ekscytującą rozrywką. Przez cały wieczór, do późnej nocy i wczesnym porankiem następnego dnia nie mogłam się od niej oderwać. Akcja nabierała tempa wręcz w rekordowym czasie, sprawiając że książkę czytało się niemal bez przerwy. To było coś niesamowitego. Od dawna nie miałam przyjemności delektować się z tak świetnie skonstruowanym thrillerem.

Bardzo podobała mi się postać głównego bohatera Geigera, odludka i samotnika, miłośnika muzyki klasycznej, który jednak bez cienia litości potrafił wyciągać ze swych ofiar zeznania, stosując przy tym wiele wymyślnych, bolesnych i przerażających metod. Ciekawie ukazano, jak jego podejście zmieniało się pod wpływem małego chłopca, wtedy gdy przebywali tylko we dwoje w jego domu i gdy na końcu Geiger postanowił ocalić go za wszelką cenę.

Interesującym zabiegiem było wprowadzenie do fabuły psychiatry, z którym regularnie spotykał się Geiger, by poznać znaczenie potwornych koszmarów i migren, które zaczęły go znienacka nękać. Lekarz nic nie wiedział o jego profesji i dosyć zajmujące wydawały mi się przytaczane w powieści jego rozważania, o tym dlaczego Geiger jest taki, jaki jest.

Powieść przekonała mnie do siebie inteligentnie skonstruowaną fabułą oraz nietuzinkowymi i nieprzewidywalnymi bohaterami. Przyprawiła o dreszczyki emocji i chwile, gdy pełna wątpliwości drżałam o losy bohaterów. Zakończenie także pozytywnie mnie zaskoczyło.

Dodatkowym plusem książki jest beż wątpienia idealny do szybkiego czytania rozmiar czcionki oraz mój ulubiony lekko pożółkły papier. Co do okładki to nie jest może ona nadzwyczajna i na pewno nie przyciąga zbytnio uwagi, ale zdecydowanie, gdy się na nią patrzy, wzbudza pewny rodzaj napięcia, który każe natychmiast otworzyć książkę i zagłębić się w lekturze.

Z całą pewnością „Inkwizytor” na długi czas pozostanie w mojej pamięci. Polecam go gorąco wszystkim, świetnie zajmuje czas, nie nudzi się. Moim zdaniem to idealna lektura na długie podróże, czy bezsenne noce, ale bez wątpienia powieść można czytać także w innych okolicznościach. Wciąga bez reszty, a po zakończeniu pozostawia po sobie satysfakcję z dobrze spędzonego czasu.

Moja ocena:

>>5/6<<

Za możliwość przeczytania świetnej książki dziękuję serdecznie księgarni internetowej Merlin.  

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa - Marcus Sakey

Tytuł oryginału: The Two Deaths of Daniel Hayes
Wydawnictwo: Rebis
Gatunek: thriller psychologiczny
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 408
Czas czytania: dłuuuuuugo

Mężczyzna budzi się przemoknięty, nagi i zziębnięty na bezludnej plaży. Nie ma pojęcia, co się stało, jak się tam znalazł, a przede wszystkim… kim jest? Niedaleko znajduje zaparkowane bmw z kluczykami w stacyjce i ubraniami w jego rozmiarze. Z prawa jazdy odczytuje imię i nazwisko – Daniel Hayes i stwierdza, że musi to być jego wóz, skoro ciuchy na niego pasują i wszystko wydaje mu się znajome. Daniel udaje się do hotelu, w którym jednak szybko namierza go policja. Funkcjonariusze ścigają go z bronią w ręku i oddają strzały do pędzącego w swoim wozie przerażonego mężczyzny. To pozwala mu wysnuć wniosek, że musiał zrobić coś strasznego, za co jest poszukiwany. Aby znaleźć odpowiedzi postanawia udać się do Los Angeles i odwiedzić dom, którego adres widnieje w jego dokumentach. Na miejscu spada na niego okrutna prawda, z którą będzie zmuszony się zmierzyć…

Niezbyt dobrze mi się czytało tę powieść, do połowy dłużyła się wręcz niemiłosiernie, nie podobał mi się zupełnie styl, w jakim prowadzono narrację – za dużo wielokrotnie podrzędnie złożonych zdań, okraszonych posypką z szyku przestawnego. To wszystko sprawiało, że akcja posuwała się do przodu bardzo powoli, nie obfitowała w żadne dreszczyki emocji. Na tyle mnie to zniechęciło, że po przebrnięciu przez jakieś sto stron porzuciłam książkę na ponad dwa tygodnie, a potem ledwie zmusiłam się do jej dokończenia.

Mniej więcej od pojawienia się Belindy w życiu Daniela, powieść nieco się poprawiła, fabuła zaczęła zmierzać ku wielkiemu finałowi, a ja bardziej wciągnęłam się w lekturę.

Cały ten pomysł z amnezją Daniela wydaje się… no cóż ostatnio oklepany w powieściach i filmach sensacyjnych. Spotkałam się tym w „Tożsamości Bourna”, którą zdarzyło mi się czytać parę lat temu, a której nawiasem mówiąc nie byłam w stanie skończyć. Ostatnio oglądałam też film „Tożsamość” z Liamem Nessonem, w którym wykorzystano ten motyw. „Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa” nie wydaje się zatem pod tym względem bardzo oryginalna, a raczej przeciętna.

Pierwszy raz zetknęłam się z twórczością Markusa Sakeya, a o jego najnowszej powieści usłyszałam wcześniej tyle superlatyw, że musiałam po nią sięgnąć. I wiecie co? Szczerze mówiąc rozczarowałam się i to solidnie. Do uwag, które wcześniej wymieniłam, należy też dołożyć to, że w znacznym stopniu udało mi się przewidzieć, jak potoczy się fabuła i jak przebiegnie zakończenie. Tak więc nie było żadnego zaskoczenia, ani tego, co po odłożeniu przeczytanej powieści sprawia, że nie możesz przestać o niej myśleć jeszcze przez najbliższe kilkanaście godzin.

„Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa” to raczej prosta rozrywka dla czytelnika, który nie ma ochoty na szczególny wysiłek intelektualny. Jeśli przetrwa się mniej więcej połowę, to dalej będzie już tylko lepiej, choć na pewno nie rewelacyjnie. Myślę, że każdy sam powinien się przekonać, czy ta powieść przypadnie mu do gustu, czy też nie.  

Moja ocena:

>>3/6<<

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Rebis.

Baza recenzji Syndykatu ZwB