Zapraszam na konkurs z wydawnictwem MG

Wydawnictwo MG organizuje konkurs, w którym do wygrania jest aż dziesięć książek. Zadaniem jest zrobienie zdjęcia swojego lata. Zainteresowani? Po więcej informacji klikajcie w grafikę poniżej, która przeniesie Was na facebookową stronę konkursu. Wszystkim, którzy wezmą udział w zabawie, życzę powodzenia!

30-DAY Book Challenge - dzień pierwszy - najlepsza książka zeszłego roku

Postanowiłam wziąć udział w nowym wyzwaniu "30 dni". Nigdy jeszcze się w takie rzeczy nie bawiłam, jakoś nie podobały mi się zadania, ale tym razem jest inaczej. 

W pierwszym dniu przedstawię Wam najlepszą książkę zeszłego roku. Jest to definitywnie "Kafka nad morzem" Harukiego Murakamiego, którą przeczytałam w styczniu. Bardzo podobały mi się symbolizm i metaforyczność w niej zawarte. Na sto procent sięgnę po nią kiedyś jeszcze raz, mam ją też na mojej prywatnej liście książek, które muszę mieć na swojej półce (wtedy wypożyczyłam ją z biblioteki), zatem na pewno w przyszłości ją kupię. 

Chętnych zapraszam do przeczytania stareńkiej recenzji jeszcze z początków mojej przygody z blogowaniem - KLIK.

Zapraszam wszystkich chętnych do udziału w zabawie! :)

Dynastia Tudorów. Król, królowa i królewska faworyta – Anne Gracie

Tytuł oryginału: The Tudors: The King, the Queen, and the Mistress

Wydawnictwo: Harlequin

Gatunek: powieść historyczna

Cykl: Dynastia Tudorów

Tom: 1

Rok wydania: 2013

Ilość stron: 367

Szesnastowieczna Anglia. Król Henryk VIII jest coraz bardziej zawiedziony brakiem narodzin upragnionego potomka. Grono arystokracji dokładnie wyczuwa jego nastroje i by zapewnić sobie wyższą pozycję na dworze, podsuwa mu nową kochankę – Annę Boleyn. Dziewczyna uwodzi króla i obiecuje dać mu wymarzonego dziedzica. Lecz aby dziecko mogło legalnie dziedziczyć tron potrzebne jest, by Henryk i Anna się pobrali. Król rozpoczyna wysiłki, aby uzyskać rozwód z królową Katarzyną Aragońską, które jak wiemy doprowadzą do nowego rozdziału w historii Anglii.

Życiem Henryka VIII jestem zafascynowana odkąd obejrzałam film „Kochanice króla” ze wspaniałą Natalie Portman w jednej z głównych ról. Zrobił na mnie ogromne wrażenie i sprawił, że zaczęłam bardziej interesować się tym, jak doszło do wyrwania się Anglii spod władzy papieża. Kiedy zatem nadarzyła się okazja do sięgnięcia po pierwszy tom „Dynastii Tudorów” oparty na słynnym serialu, nie wahałam się ani chwili. Wprawdzie nie miałam jak dotąd okazji obejrzeć filmowej wersji od deski do deski, czasem tylko jakieś fragmenty pojedynczych odcinków, to i tak dostrzegłam duże podobieństwo obu dzieł. Nie ma się co temu dziwić, w końcu nawet na okładce zawarty został napis, że książka powstała na podstawie scenariusza serialu. I to jest właśnie jej największa wada. Co do fabuły nie ma się co czepiać, w końcu napisało ją samo życie, ale forma przekazu tej historii jest jak dla mnie dość marna. Autorka zrobiła to, co może każdy – otworzyła scenariusz na laptopie, włączyła sobie obok film i wprowadziła po prostu kilka poprawek, by zwykły śmiertelnik mógł go przeczytać. W powieści nie ma niestety wielu opisów (a tak bardzo chciałabym się dowiedzieć czegoś więcej, o strojach, zwyczajach, posiłkach, czy sposobie urządzania rezydencji w tamtych czasach) ani przemyśleń bohaterów, w zasadzie zawarte są w niej tylko same dialogi. Dawniej uznałabym to za największą zaletę i wielbiła książkę pod niebiosa za taki styl, gdyż interesowała mnie tylko akcja i nic więcej, lecz teraz takie coś już u mnie nie przejdzie. Mam znacznie wyższe oczekiwania od powieści i przykro mi to stwierdzić, ale „Dynastia Tudorów” im nie sprostała. Nie czułam przyjemności czytając ją, wszystko było takie suche i nijakie. Za plus można uznać jedynie to, że poznałam historię Henryka i Anny z nieco innej perspektywy i dowiedziałam się kilku ciekawych faktów historycznych (poznałam na przykład powiązania między królewskimi rodami).

No cóż, miałam nadzieję, że będzie to emocjonująca lektura na wakacyjny wyjazd nad morze, lecz niestety rozczarowałam się nią. Spodziewałam się zupełnie czego innego i generalnie byłam zawiedziona. Książka jest specyficzna, dobra na pewno dla tych, którzy jeszcze nie oglądali serialu, bo potem zwyczajnie będzie im się nudziła. Jak ktoś woli, jak jest mało opisów, to też polecam, a reszta czytelników niech sama wybierze, czy „Dynastia Tudorów” jest w ich typie. Na pewno warto poświecić jej czas ze względu na kontekst historyczny, szkoda tylko, że nie została napisana w lepszym stylu.

Moja ocena:

5/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Harlequin.

Wielki Północny Ocean Księga II. Kosmos - Katarzyna Szelenbaum

Wydawnictwo: G+J

Gatunek: fantasy

Seria: Wielki Północny Ocean

Tom: 2

Rok wydania: 2013

Ilość stron: 380

Rin nadal przebywa pod skrzydłami Kruka – porucznika Danaena. Uczy się żołnierskiego rzemiosła. Coraz szybciej jednak nadchodzi czas rozstania z mistrzem. Rin boi się nadejścia tego momentu, gdy jego świat znowu runie, zabraknie pana, którego rozkazami można by się kierować i będzie zdany sam na siebie.

Akcja w tej części praktycznie nie posuwa się do przodu. Mamy ze dwa, może trzy ważne wydarzenia, a reszta to tylko opisy przeżyć i trosk bohaterów. A mimo to od książki nie da się odejść. Otworzyłam ją po raz pierwszy wieczorem i nie odłożyłam aż do rana. Byłam zaskoczona, że tak szybko przeleciała mi między palcami, chciałam więcej. Niewątpliwie ma ona w sobie jakąś niezwykłą, hipnotyzującą moc.

W tym tomie poznajemy nieco bliżej porucznika. Dowiadujemy się więcej o jego chorobie, rodzinie, a także ohydnych praktykach. Choć nadal ciężko tę postać zrozumieć i rozgryźć, jest pełna sprzeczności, czasem wręcz całkowicie kontrastowych. Razem z Rinem stanowią bardzo ciekawą, intrygującą parę „odmieńców”. Przed sięgnięciem po cykl, nie miałam nigdy do czynienia z tego typu bohaterami.

Druga cześć jak dla mnie okazała się jeszcze lepsza od pierwszej, znacznie bardziej fascynująca, pomimo braku akcji i przeważaniu opisów przeżyć wewnętrznych. Całe szczęście, że księgę trzecią mam już na półce, pewnie jeszcze dziś zabiorę się za czytanie. Ten cykl jest jedyny w swoim rodzaju, nieporównywalny z żadnym innym. Śmiem twierdzić, że w polskiej fantastyce ostatnich lat to prawdziwy przełom. Powieści powinny trafić do większości księgarń, bo jak na razie z bólem serca muszę stwierdzić, że ze świecą ich tam szukać (patrzyłam w empikach w dużych miastach, w jakich ostatnio miałam okazję być oraz innych księgarniach jakie napatoczyły mi się po drodze i niestety w żadnej nie natrafiłam nawet na ślad jakiejkolwiek książki z tego cyklu.)

Polecam wam , moi drodzy sięgnięcie po serię, na pewno powinni się z nią zapoznać miłośnicy fantastyki, a także wszyscy, którzy interesują się ludzką naturą i lubią wnikliwe opisy i spostrzeżenia na jej temat. Otwierajcie sobie w nowej karcie Księgarnię Merlin i zamawiajcie (nie chcę byście zarzucili mi, że zanadto reklamuję zamiast recenzować, ale tak jak wspominałam wcześniej w ten sposób książka na pewno trafi do was szybciej, niż dzięki standardowemu spacerowi po księgarniach w waszych miastach.)

Moja ocena:

8/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Księgarni Merlin

Książkę możecie nabyć TU.

Spokojny umysł - Ahmet Hamdi Tanpinar

Tytuł oryginału: Huzur

Wydawnictwo: Sonia Draga

Gatunek: powieść obyczajowa

Ilość stron: 442

W pięknym, malowniczym Stambule świat zamarł w przededniu II Wojny Światowej. Mieszkańcy Turcji wiedzą już, że coś wisi w powietrzu, ale wciąż jeszcze nie dają wiary pogłoskom. Choroba kuzyna, który opiekował się nim przez część życia sprawia, że Mumtaz podczas przechadzek po mieście zaczyna powracać pamięcią do dni swojego dzieciństwa i młodości, a także do wspomnień o uczuciu, jakim darzył piękną Nuran, którą potem bezpowrotnie utracił.

Ta książka jest... piękna. Po prostu piękna. To cudowna dawna proza, gdy w każde zdanie wkładano uczucie i ciężką pracę. Zupełnie niepodobna do dzisiejszych powieści. Pełna epitetów, przemyśleń, porównań, z opisami rozbudowanymi na kilkanaście stron. Prawdziwa magia słowa. Ją się nie czyta, ją się smakuje. Nie można sobie tak po prostu usiąść i połknąć ją jednego wieczora. Ja dawałam radę dziennie gdzieś około trzydziestu stron przeczytać. Potem musiałam książkę odłożyć i przemyśleć całą tę treść na nich zawartą. To dlatego lektura zajęła mi ponad dwa miesiące. Stylem pisania powieść momentami przypominała mi moje ulubione „Białe zęby”, które także czytało się w podobny sposób, choć obie książki treścią zdecydowanie się różnią.

„Nie ma dróg wielkich czy małych. Liczy się tylko tempo naszych kroków.”

„Spokojny umysł” jest pełen melancholii, tęsknoty za czasem minionym, za dawnymi radościami. Czyta się go z bólem serca, ponieważ czytelnik doskonale wie, że zaraz wybuchnie wojna i sprawy, które bohaterowie uważali za ciężkie do przebycia oraz wszystko z czym się na co dzień stykali, stanie się niczym w obliczu brutalnej rzeczywistości wojny.

Cóż mogę więcej rzec? Chyba tylko polecam, polecam i jeszcze raz polecam. Dawno już nie byłam tak zachwycona żadną książką. Na pewno nie jest ona dla wszystkich, niektórych długie opisy przeżyć wewnętrznych będą zdecydowanie nużyły. Ale jeśli nie macie nic przeciwko bardzo małej ilości dialogów to serdecznie zapraszam do zapoznania się z piękną, niebanalną, chwytającą za serce historią o miłości, stracie i tęsknocie.

Moja ocena:

10/10 – arcydzieło!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie wydawnictwu Sonia Draga.  

Podsumowanie lipca

W minionym miesiącu udało mi się przeczytać 7 książek oraz jedną mangę. Jest to wynik lepszy od poprzednich i jestem z niego całkiem zadowolona.

1. „Wywiad z władzą” O. Fallaci
2. „Gwiazdozbiór psa” P. Heller
3. „Świat po wybuchu. Nowy Przywódca” J. Baggott
4. „Wielki Północny Ocean. Kosmos” K. Szelenbaum
5. „Saga Księżycowa. Cinder” M. Meyer
6. „Saga Księżycowa. Scarlet” M. Meyer
7. „Dynastia Tudorów t. 1” A. Gracie
8. „Opowieść panny młodej” K. Mori

Daje to 3030 stron, czyli 98 stron dziennie.

Tym razem nie ma jakiejś szczególnie najlepszej, czy najgorszej książki, wszystkie w zasadzie na równi mi się podobały.

Wyzwania:

Book z nami – 22,2 cm

Trójka e-pik – niestety pomimo chęci, nie udało mi się nic przeczytać, może sierpień będzie bardziej owocny

Od sierpnia przestawiam się na dziesiętną skalę ocen, dzięki Lubimyczytać stała mi się ona znacznie bliższa niż dotychczasowa. Przedstawiam znaczenie poszczególnych ocen:

1/10 - beznadzieja, nadaje się tylko na makulaturę

2/10 - mega słabizna

3/10 - słabizna

4/10 - ujdzie

5/10 - przeciętna

6/10 - dobra

7/10 - dobra + (niewiele brakuje do piątki)

8/10 - bardzo dobra

9/10 - rewelacja

10/10 - arcydzieło

Scarlet - Marissa Meyer

Tytuł oryginału: Scarlet

Wydawnictwo: Egmont

Cykl: Saga Księżycowa

Tom: 2

Gatunek: science-fiction

Rok wydania: 2013

Ilość stron: 494

Tym razem poznajemy nową bohaterkę. Tytułowa Scarlet to mieszkanka małego miasteczka we Francji, farmerka i hodowczyni warzyw. Poszukuje swojej babci, która zaginęła w tajemniczych okolicznościach kilka tygodni wcześniej. Poznaje Wilka – uczestnika nielegalnych walk, który może mieć coś wspólnego z tym zdarzeniem. Mężczyzna zabiera ją do Paryża i tam muszą stawić czoła lunarskiej organizacji. Tymczasem Cinder, po burzy, jaką rozpętała na cesarskim balu, jest zmuszona uciekać ze wspólnoty. Razem z pewnym kryminalistą udaje się w podróż kradzionym statkiem kosmicznym na poszukiwanie osoby, która może wiedzieć coś o jej pochodzeniu.

Niezbyt przypadło mi do gustu wprowadzenie nowej bohaterki. Jakoś zupełnie nie mogłam się do niej przekonać i podczas czytania cały czas wypatrywałam rozdziałów poświęconej mojej ulubionej Cinder. Takich, niestety, nie było zbyt wiele, ale dobre i trochę. Tym razem fabuła oparta była na kanwie „Czerwonego Kapturka”. Nieco mniej przewidywalna, za to znacznie bardziej absurdalna. Ten cały Wilk nieraz wywoływał u mnie napady niekontrolowanego chichotu. Taka ta postać z lekka idiotyczna, a zachowanie Scarlet w stosunku do niego głupie, naiwne i infantylne. Cinder w porównaniu do niej zdaje się być znacznie mądrzejsza, odpowiedzialna, a przede wszystkim bystrzejsza.

Ogólnie rzez biorąc, ten tom jest nieco gorszy od poprzedniego, w ogóle nie spodobali mi się nowi bohaterowie, a fabuła niby tam trochę nawiązywała do Kapturka, ale tylko tym, że Scarlet miała babcię, a jeden z mężczyzn pseudonim Wilk. To bardziej takie podciąganie na siłę, o ile pierwsza część była pod tym względem całkowicie dopracowana, to ta została potraktowana trochę po macoszemu.

Jednak jej końcówka zapowiada nam kolejne wielkie emocje w następnym tomie. Ciekawi mnie, jaką to baśń autorka przerobi tym razem. Jakoś tak wydaje mi się, że może to być „Księżniczka na ziarnku grochu”, ale pożyjemy, zobaczymy.

Tak czy inaczej drugą część warto przeczytać, choćby po to by móc sięgnąć po trzecią. Jest nieco gorsza od swej poprzedniczki, ale sympatia do postaci to kwestia gustu, także jedyne, co można jej zarzucić, to słabe nawiązanie do baśni. Reszta – tempo akcji, kreacja świata, opisy – nadal na wysokim poziomie. Czekam na kolejny tom.

Moja ocena:

4/6

Za możliwość przeczytania książki dziękuję serdecznie Wydawnictwu Egmont.

AKTUALNOŚCI:

Już wiem, jakie baśnie zostaną wykorzystane w kolejnych częściach. W tomie trzecim będzie to "Roszpunka", a w czwartym "Królewna Śnieżka". Jeśli ktoś chce dowiedzieć się czegoś więcej na temat kontynuacji "Sagi Księżycowej" to zapraszam na wywiad z autorką TUTAJ (wywiad po angielsku).